ตอนที่ 3426 อย่าให้พวกข้ารอนาน
“นายหญิง” ไป๋ชิงเฉิงเห็นเฟิ่งจิ่วเดินมา จึงลุกขึ้นยืนคารวะอย่างนอบน้อมทันที
“เจ้ามาแล้วหรือ นั่งเถอะ!” เฟิ่งจิ่วยิ้ม ส่งสัญญาณให้นางนั่งลง ส่วนตนเองนั่งลงบนผ้าที่ปูรองพื้นหญ้า พร้อมกันนั้นก็หยิบขนมชิ้นหนึ่งมากิน มือหนึ่งลูบศีรษะห้าวเอ๋อร์
“ท่านแม่ พวกเราจะกลับบ้านเมื่อไรหรือ” ห้าวเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นพร้อมถาม
“อีกเดี๋ยวก็กลับไปแล้ว” เฟิ่งจิ่วกล่าว จากนั้นมองไป๋ชิงเฉิง สายตากวาดมองร่างกายนางก่อนยิ้มกล่าว “เห็นทีหลายปีนี้เจ้าก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดเช่นกัน”
ไป๋ชิงเฉิงยิ้มเล็กน้อย “ล้วนเป็นเพราะความช่วยเหลือจากโอสถของนายหญิง ไม่เช่นนั้นชิงเฉิงคงไม่พัฒนารวดเร็วเช่นนี้”
“พูดขึ้นมาแล้ว เจ้าตามข้ามาถึงทางนี้ ไม่ได้พบน้องชายของเจ้ามาหลายปีแล้วเช่นกัน ครั้งนี้กลับไปจะได้รวมตัวกันเสียที” เฟิ่งจิ่วกล่าว
ฟังนางพูดถึงน้องชาย บนใบหน้าไป๋ชิงเฉิงก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยน หลายปีที่ผ่านมา น้องชายนางน่าจะเติบใหญ่ไม่น้อยแล้ว ท่าทางน่าจะยืนหยัดด้วยตนเองได้แล้ว
“โม่เจ๋อไม่คิดกลับไปหรือ” โม่เฉินมองครั้งหนึ่ง สายตาจ้องมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ข้างๆ
ได้ยินวาจาเขาแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองที่อีก
