วกเขาสองคนจากสำนักมาประจำการที่นี่ หวังว่าเจ้าสำนักจะเข้าใจ”
เจ้าสำนักมองนาง ถอนใจเบาๆ เสียงหนึ่ง “เฟิ่งจู่กล่าวหนักไปแล้ว ทุกเรื่องที่เฟิ่งจู่ทำล้วนได้รับการจัดการเป็นอย่างดี ข้าย่อมไม่มีอะไรจะคัดค้าน ยิ่งไปกว่านั้นเฝ้าหนทางเซียนนั้นเป็นประโยชน์กว่าเป็นอาจารย์ที่สำนักมาก ให้ประโยชน์ต่อการฝึกบำเพ็ญของพวกเขายิ่งกว่า”
พวกเขาสนทนากันที่ยอดเขาหลักครู่หนึ่ง ก่อนที่ทั้งหมดจะกลับถ้ำไปพักผ่อน เตรียมออกเดินทางในวันพรุ่งนี้
ตอนม่านราตรีโรยตัวลงมา เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วก็ไปยังหนทางเซียนอีกครั้ง ในหนทางเซียนไม่มีกลางคืนและกลางวัน มีแต่สีขาวโพลน ราวกับว่าเป็นสถานที่ที่ไม่มีปลายทางอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อสองคนเข้าไปด้านใน ซื่อเชวียและมู่ซินก็สังเกตเห็นแล้ว จึงรีบเข้ามาคารวะทั้งสองคนครั้งหนึ่ง “อาจารย์”
“อืม” สองคนตอบรับเสียงหนึ่ง เดินจากหนทางเซียนของโลกเบื้องบนสู่หนทางเซียนของฝั่งโลกเบื้องล่าง เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเฟิ่งจิ่ว ถามขึ้นว่า “พักผ่อนสักหน่อยค่อยมาเป็นอย่างไร หรือทำได้เลยในตอนนี้?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มเล็กน้อย “แม้วันนี้จะเสียพลังวิญญาณไปไม่น้อย แต่ตอนกลับถ้ำพักผ่อนไปแล้วพักหนึ่ง ตอนนี้พลังวิญญาณฟื้นฟูกลับมาแล้ว สำหรั
