นายหญิงก็รีบเดินมาจากในสำนัก นายหญิงต้องกลับไปแต่งงาน นางย่อมต้องติดตามกลับไปเช่นกัน อีกทั้งยังไม่ได้พบพวกนายหญิงนานแล้ว ในใจนางรู้สึกคะนึงหาอีกฝ่ายเป็นอย่างยิ่ง
ครั้นเคาะประตูหน้าของสำนักพร้อมอธิบายถึงจุดประสงค์การมาแล้ว คนของสำนักก็นำทางเดินเข้าไปในถ้ำ เนื่องจากมาเยือนค่อนข้างเช้า ตอนมาถึงถ้ำของนายหญิง ก็พบว่านางยังไม่ตื่น กลับได้พบกับพวกเหลิ่งหวาแทน
“ชิงเฉิง? ทำไมมาตอนนี้” เหลิ่งหวามองนางที่ไม่ได้พบกันมานาน จากนั้นเผยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ข้าเพิ่งมาถึงไม่นาน” ไป๋ชิงเฉิงกล่าว มองเขาพลางถาม “พวกเจ้าสบายดีใช่หรือไม่”
“อืม พวกข้าล้วนสบายดี” เหลิ่งหวาพยักหน้า “ข้ากำลังเตรียมตัวไปทางห้องครัว เจ้าไปกับข้าเถอะ!”
ไป๋ชิงเฉิงตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วตามเขาไปยังที่ตั้งของห้องครัว ระหว่างทางทั้งสองคนสนทนากันถึงเรื่องตลอดหลายปีมานี้…
ช่วงเที่ยงวัน เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วเพิ่งตื่น ครั้นพวกเขาปรากฏตัวข้างนอกถ้ำก็เห็นทุกคนกำลังนั่งสนทนากันอยู่บนพื้นหญ้าไม่ไกล พวกเขาสองคนพลันสบตากัน จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินไป
