เข้าไปทักทายนาง “คุณหนูหวันเหยียน เป็นอย่างไรบ้าง หัวหน้าพรรคของพวกข้าเป็นอย่างไรบ้าง จิตมารของเขาสลายไปแล้วใช่หรือไม่”
หวันเหยียนเชียนหวาเหลือบมองเขา “ตอนนี้เจ้าเข้าไปไม่ได้ เขาอยู่ระหว่างการรักษา ตอนรอจนถึงเที่ยงวันเจ้าถึงจะเข้าไปได้”
“เอ๋? คุณหนูหวันเหยียน เหตุใดเสียงของท่านจึงฟังดูแหบพร่าเล่า” ชายวัยกลางคนฟังเสียงนางแล้วรู้สึกว่าแตกต่างกับเมื่อวาน จึงอดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ อีกทั้งสีหน้าของนางก็ดูแปลกไปเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มออกมา
“ข้ารู้แล้ว ท่านทำการรักษาให้หัวหน้าพรรคจนไม่ได้นอนทั้งคืนเลยกระมัง ข้ารู้อยู่แล้วว่าคุณหนูหวันเหยียนเป็นห่วงหัวหน้าพรรคของพวกข้าอยู่เสมอ”
ฟังดังนั้นแล้ว มุมปากของหวันเหยียนเชียนหวาพลันกระตุกเบาๆ “ทำตามที่ข้าบอก ห้ามคลายเขตอาคมกั้นเสียงนี้ออกก่อนเที่ยงวัน จะได้ไม่ไปรบกวนเขา”
“ขอรับ ข้าทราบแล้ว ข้าเฝ้าอยู่ที่นี่ทั้งคืนแล้ว รออีกสักหน่อยก็ไม่เป็นปัญหาอะไร คุณหนูหวันเหยียนกลับไปพักผ่อนอย่างวางใจเถอะ! ข้าจะเฝ้าหัวหน้าพรรคอยู่ที่นี่อย่างดี จะไม่เข้าไปรบกวนจนกว่าจะเที่ยงวัน” ชายวัยกลางคนรีบเอ่ยรับประกัน
……….
