รู้สึกโล่งใจ ไม่ว่าพวกเขาจะไม่ยินยอมแยกบ้านด้วยเหตุผลใด ขอเพียงพวกเขาไม่เต็มใจจะแยกบ้านเช่นนั้นก็พูดได้ว่าการทำงานปกติของนางไม่ได้สูญเปล่าแล้ว
“ในเมื่อไม่อยากแยกบ้านเช่นนั้นก็อย่ามีเรื่องทำให้คนเข้าใจผิดเช่นนี้อีก” สีหน้าของเย่อวี๋หรานเย็นชา แสดงเป็นคนชั่วต่อไป “นี่เป็น ‘เรื่องเล็กน้อย’ เท่านั้น พี่น้องยังสร้างเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ หากไม่รู้คงคิดว่าพวกเจ้ามีความแค้นชิงชังอันใดต่อกัน ท่าทีเช่นนี้ใครจะยังกล้าให้พวกเจ้าอยู่ด้วยกันอีก?”
“ท่านแม่ ท่านเข้าใจผิดแล้วขอรับ ข้ากับเจ้าสามจะมีเรื่องอันใดได้ขอรับ ข้าแค่มองแล้วไม่ถูกใจเขา…” สีหน้าจูต้าราวกับไม่ได้รับความเป็นธรรม “เพราะเขาไม่ดูแลท่านให้ดีขอรับท่านแม่”
จูซานยังช่วยจูต้าพูดอีกด้วย “ใช่ขอรับท่านแม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่ใหญ่ เดิมทีเป็นความผิดข้า เป็นข้าที่ไม่ดูแลท่านแม่ให้ดีขอรับ”
……
ดี! สองพี่น้องเปิดปากพูดเช่นนี้ เย่อวี๋หรานก็กลายเป็น ‘คนชั่ว’ ไปแล้ว
แต่ก็มองได้ว่าพวกเขาสองคนยืนอยู่ด้วยกัน นางแสดงเป็น ‘คนชั่ว’ เช่นนี้ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว เย่อวี๋หรานจงใจพูดด้วยสีหน้าไม่มีความสุข “ใช่ใช่ใช่ พวกเจ้าเป็นคนดีส่วนข้าเป็นคนชั่ว คนที่สร้างเรื่องทะเลาะก็คือพวกเจ้า คนที่ไม่ยินยอมจะแยกครอบครัวก็เป็นพวกเจ้า ทั้งวันไม่มีเรื่องอะไรก็เป็นข้าที่รนหาเรื่องให้พวกเจ้า…”
จูเหล่าโถวพึมพำในใจ ‘ไม่ใช่แล้ว!’
แต่คำพูดนี้เขาก็ไม่กล้าพูดออกมาจริง ๆ
และเพราะ
