นบิดามารดาผู้ให้กำเนิด แต่เขากลับมองว่าอีกฝ่ายกลับไม่ต่างอะไรจากคนแปลกหน้า
“เจ้าตำหนัก ภูตหมอ ข้าขอแนะนำตัวเองก่อน ข้าคือประมุขเสวียนอู่ แซ่ตงฟาง นามเช่อ ส่วนท่านนี้คือภรรยาข้า ซือหม่าหลันซิน ครั้งนี้นอกจากพวกข้ามาเพื่อบุตรชายของพวกข้าแล้ว ยังได้ยินว่าพวกท่านท้ารบกับประมุขเทียมฟ้าที่เขาสูงสุด จึงอยากมาช่วยเหลือพวกท่านอีกแรง”
ประมุขเสวียนอู่มองพวกเขา เสียงเขาชะงักไปเล็กน้อย “ข้าต่อสู้กับประมุขเทียมฟ้ามานานหลายปี ด้วยรู้จักว่าเขาเป็นอย่างไร หากต่อสู้กันหนึ่งต่อหนึ่งเขาจะต้องเล่นอุบายอย่างแน่นอน”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วสบตากันครั้งหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร ยามพวกเขาเห็นซือหม่าหลันซินเอาแต่จ้องมองห้าวเอ๋อร์ เฟิ่งจิ่วจึงกล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่รีบร้อน เดี๋ยวค่อยว่ากันก็ได้”
นางมองห้าวเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกาย พาเขามาข้างหน้าพลางเอ่ยเสียงนุ่มนวล “ห้าวเอ๋อร์ ทักทายสิ”
ห้าวเอ๋อร์เงยหน้ามองไป มองสองคนที่มองเขาด้วยสีหน้าเปี่ยมความหวัง ทว่าตนเองกลับเม้มปากก้มหน้าลง ไม่ยอมทักทาย
เห็นดังนั้นแล้วซือหม่าหลันซินคนนั้นพลันร่ำไห้ นางเช็ดน้ำตาพร้อมสะอื้นไห้ “ลูก ข้า…ข้าคือแม่เจ้า”
“ท่านไม่ใช่แม่ข้า! แม่ข้าอยู่
