ตอนที่ 3370 ต้องมีความสุขแน่
“โม่เฉิน ไม่พบกันนานจริงๆ เจ้าสบายดีกระมัง” เฟิ่งจิ่วยิ้มพลางเดินไปข้างหน้า เพราะนางเดินไปข้างหน้า จึงปล่อยมือที่จูงเซวียนหยวนโม่เจ๋อไว้ออก
เซวียนหยวนโม่เจ๋อหลุบตา มองมือที่ว่างเปล่า ในใจอึดอัดอยู่บ้างอย่างน่าประหลาด เขาเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะชำเลืองมองโม่เฉินในชุดสีขาวสะอาด จากนั้นสาวเท้าเดินไปข้างหน้า มาถึงข้างกายเฟิ่งจิ่วแล้วนั่งลง
“ไม่พบกันนานหลายปี ท่าทางของเจ้ายังเหมือนเมื่อก่อนเลย” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว ดวงตาลึกล้ำมองน่าหลันโม่เฉิน รู้สึกว่าเทียบกับเขาเมื่อห้าปีก่อนแล้ว เขาในตอนนี้มีมอบความสุขุมให้แก่ผู้พบเห็นมากขึ้น
รู้สึกว่าเขากำลังยิ้มอยู่แท้ๆ แต่กลับรู้สึกว่าห่างเหินเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะแสงเจือจางที่แผ่ออกมาจากร่างกายเขา มันชัดเจนมาก ทำให้เขาดูเหมือนร่างเรืองแสงในยามค่ำคืน
เมื่อฟังดังนั้นแล้ว โม่เฉินก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน มองพวกเขาคราหนึ่ง “ปีนั้นหลังจากมาที่นี่ อาจารย์ข้าสั่งให้ไปที่ตำหนักศักดิ์สิทธิ์ เพื่อรับแหน่งศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ของที่นั่น หลายปีมานี้ข้าฝึกบำเพ็ญอยู่ในเจดีย์ศักดิ์สิทธิ์อยู่ตลอด เพิ่งออกฌานมาช่วงนี้เอง”
สนทนากันไม่กี่คำก็เล่าเรื่องราวหลายปีมานี้ได้โดย
