อยู่
กวนสีหลิ่นมองภาพนี้ ขมวดคิ้วเป็นปมแน่น “พวกที่เมื่อครู่นี้อยู่ที่นี่แท้ๆ แค่พริบตาเดียวกลับหายไปไม่เห็นแล้ว” เขามองเฟิ่งจิ่ว “เจ้าคิดเห็นอย่างไร”
จู่ๆ ก็มีคนลงมือกับพวกเขา แถมอาศัยพลังของน้ำในทะเลสาบกระตุ้นค่ายกลเคลื่อนย้าย หลังจากลงมือไม่สำเร็จก็จากไปด้วยความเร็วโดยไม่สนใจต่อสู้อีก ขั้นตอนที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เจตนาที่ต้องการลงมือกับห้าวเอ๋อร์นั้น หรือว่าคนเหล่านี้เป็นคนที่ประมุขเทียมฟ้าส่งมา?
ฉินซินพาห้าวเอ๋อร์กลับมาถึงชายฝั่ง พวกเฟิ่งจิ่วก็ทยอยร่อนลงบนพื้นดินเช่นกัน เมื่อมาถึงข้างกายพวกเขาก็มองครั้งหนึ่งก่อนเอ่ย “ไม่เป็นไรกระมัง”
“ไม่เป็นไร” ฉินซินกล่าว จากนั้นก็มองห้าวเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ
“ท่านแม่ คนเหล่านั้นคิดจับข้า” ห้าวเอ๋อร์เอ่ย ตัวสั่นเทิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ จู่ๆ เมื่อครู่นี้สัตว์ร้ายตัวนั้นก็อ้าปากพร้อมฟันแหลมคมพุ่งใส่เขา ความหวาดกลัวที่ราวกับอีกเดี๋ยวจะถูกมันกินเป็นอาหารทำให้จิตใจของเขาสั่นไหว
เฟิ่งจิ่วลูบศีรษะเขา ไม่ได้พูดอะไร เพียงมองหมาป่าสีเงินที่กระโจนมาจากทะเลสาบ มองนางด้วยดวงตาตื่นเต้นและดีใจ จากนั้นก็มองห้าวเอ๋อร์ข้างๆ
“กลับห้วงมิติก่อน” เฟิ่งจิ่วว่าพลางกวาดสายตามองหมาป่า
