ตอนที่ 3342 ตามรอย
ตราบใดที่ไม่หิว ตนเองอยู่รอดตลอดสิบวันก็ใช้ได้แล้วกระมัง หากเป็นเช่นนั้นก็น่าจะไม่ยากใช่หรือไม่?
คิดแล้วเขาก็เดินตามถนนใหญ่ ใช้ชีวิตอยู่ที่หุบเขาราชาโอสถมาตั้งหลายปี แต่เพิ่งเคยเดินบนถนนใหญ่ในเมืองแบบนี้เป็นครั้งแรก ไม่ว่าที่ไหนก็ดูแปลกใหม่น่าสนใจไปเสียหมด ทว่าสถานที่ทำการค้าขายพวกนั้น ขอเพียงเขาเข้าใกล้ก็จะมีคนไล่เขาไปในทันที
อาจเป็นเพราะเขายังเด็ก อีกทั้งเป็นขอทานเด็กคนหนึ่งที่เดินไปทั่วเมืองสี่ทิศตามลำพัง ด้วยเหตุนี้จึงมีชายฉกรรจ์สองคนบนถนนจับจ้องเขาแล้ว
เห็นขอทานเด็กเดินผ่านตรงหน้าไป ชายฉกรรจ์สองคนส่งสายตาให้กันแล้วตามไปเงียบๆ
ห้าวเอ๋อร์ที่มองสิ่งของน่าสนใจบนถนนใหญ่โดยไม่รู้เลยว่าตนเองถูกจ้องมองเข้าแล้ว จนกระทั่งมาถึงทางเลี้ยวแห่งหนึ่ง ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก็เข้ามาขวางเขาเอาไว้
“น้องชาย เหตุใดเจ้าอยู่คนเดียวแล้ว”
ห้าวเอ๋อร์หยุดฝีเท้า มองชายฉกรรจ์หน้าตาน่ากลัวตรงหน้า พลันมุ่นคิ้วน้อยๆ อย่างอดไม่ได้ “เจ้าหลีกไป” เขาไม่รู้จักอีกฝ่ายสักนิด
“น้องชาย เจ้ายังไม่ได้กินอะไรกระมัง ดูสิ ข้ามีน่องไก่ย่างด้วย จะให้เจ้ากินล่ะ!” ชายฉกรรจ์หยิบน่องไก่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันยื่นไปข้างหน้า
แม้ยังไม่ได้
