เหยียนจะไปที่จวนไม่ใช่หรือ”
“ไม่เป็นไร ข้าจะดูว่าลูกบุญธรรมของอาจิ่วเป็นอย่างไรบ้าง” นางหาที่นั่งลง ชุดสีแดงซ่อนอยู่ท่ามกลางใบไม้เขียวชอุ่ม
ฟังคำนางแล้ว หลัวอวี่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงมองภาพในลานบ้านตรงหน้า…
กลางลานบ้านเก่า ชายฉกรรจ์วางกระสอบป่านลงบนพื้น ส่วนอีกคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมา “รีบไปปล่อยเจ้าเด็กนั่นออกมา เดี๋ยวเขาก็หายใจไม่ออกตายพอดี”
“วางใจเถอะ เขาจะไม่หายใจไม่ออกตาย กระสอบป่านนี้ระบายอากาศได้” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งกล่าวอย่างไม่เห็นด้วย หลังจากหอบหายใจแล้วก็ค่อยก้มลงปลดกระสอบป่าน ลากเด็กที่อยู่ข้างในออกมา
“เจ้าเด็กนี่ยังสลบอยู่เลย!” ชายฉกรรจ์คนนั้นใช้เท้าเตะห้าวเอ๋อร์
“พาเขาเข้าไปข้างในก่อน รอเขาตื่นแล้วค่อยว่ากัน” อีกคนหนึ่งเอ่ย ก้าวไปยกห้าวเอ๋อร์ที่อยู่บนพื้นแล้วเดินเข้าไปข้างใน
ห้าวเอ๋อร์เพียงรู้สึกว่าถูกคนโยนลงบนเตียงแข็งๆ หลังหนึ่ง เขาไม่ได้ลืมตา ยังคงรักษาลมหายใจให้ราบเรียบ ฟังพวกเขาคุยกันไปพลาง ฟังพวกขาปิดประตูบ้านไปพลาง ตอนที่ในบ้านเงียบเชียบแล้ว เขาค่อยลืมตาและพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง
เขาถูกคนชั่วจับมา!
เด็กชายกะพริบตา เม้มปากเล็กๆ ไม่ได้กังวลถึงสถานการณ์ของตนเอง กลับเป็นกังวลว่าหาก
