นก็นับเป็นเรื่องยากยิ่ง”
หวันเหยียนเชียนหวาฟังคนเหล่านั้นสนทนากัน มือที่กำลังหมุนถ้วยสุราหยุดชะงักอย่างอดไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่ สายตามองถ้วยสุราในมือ เนิ่นนานไม่ไหวติง
นางดื่มสุราอยู่ที่นี่ มองทิวทัศน์ จนกระทั่งตอนท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง นางถึงค่อยลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก เตรียมหาโรงเตี๊ยมพักผ่อนสักคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยออกจากที่นี่
ทว่าตอนนางออกจากร้านอาหาร ขณะกำลังเดินอยู่บนถนนใหญ่ในเมือง เสาะหาโรงเตี๊ยมสักแห่งนั้นเอง ทันใดนั้นจิตสังหารเยือกเย็นพลันจู่โจมมาจากข้างหลัง นางพลันหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง เห็นชายชุดดำถือกระบี่สิบกว่าคนอยู่บนถนนกำลังจู่โจมมาที่นาง
“อ๊า! หนีเร็ว!”
พวกชาวบ้านบนถนนมองสถานการณ์นี้แล้วตกใจร้องเสียงดัง พากันแยกย้ายหนีไป ไม่นานนักบนถนนใหญ่ทั้งเส้นก็ไร้ผู้คน เหลือเพียงข้าวของกระจัดกระจายที่ถูกทิ้งไว้
ชายชุดดำไม่ได้พูดอะไร เพียงตั้งท่าล้อมเข้ามาทั้งหมด แต่ละกระบวนท่าหมายเอาชีวิต
เมื่อหวันเหยียนเชียนหวาลงมือ กระบี่คมทอประกายเย็นยะเยือกปรากฏหลางฝ่ามือของนาง ชุดกระโปรงสีแดงสะบัดไหว ขยับฝีเท้าก้าวไปก้าวหนึ่ง ปราณกระบี่น่าสะพรึงกลัวก็จู่โจมออกไป จากนั้นแทง
