บางคนถามด้วยความสงสัยว่า “จู่ๆ ผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายพวกนั้นฆ่ากันเองได้อย่างไร”
“เจ้าจะไปเข้าใจอะไร หวันเหยียนเชียนหวาผู้นั้นเป็นคนของตระกูลหวันเหยียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนของตระกูลหวันเหยียนถนัดอะไรเป็นที่สุด” ผู้ฝึกบำเพ็ญคนหนึ่งกล่าว ลูบแขนตนเองด้วยความหวั่นเกรง
“ถนัดอะไร” มีคนถามขึ้น
“คุมผีน่ะสิ! หากคนของตระกูลหวันเหยียนเชียนหวาไม่ได้คุมผีก็เลี้ยงผี ความสามารถอย่างการคุมผีของพวกเขาไม่ใช่ว่าใครก็เทียบเทียมได้ ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าคิดว่าอยู่ดีๆ คนพวกนั้นจะฆ่ากันเองได้อย่างไร”
เมื่อได้ฟังดังนั้นแล้ว รอบข้างล้วนเงียบสนิท ไม่รู้ว่าเพราะคิดกันไปเองหรือไม่ เพียงแต่รู้สึกว่าบนถนนใหญ่นั้นสงัดเงียบ โดยเฉพาะภายใต้กลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลนั้น ยิ่งรู้สึกน่าขนลุกขึ้นมาอย่างชัดเจน
ณ ป่าแห่งหนึ่งในยามวิกาลสองคืนหลังจากนั้น หวันเหยียนเชียนหวากำลังพักผ่อนอยู่บนต้นไม้ ในป่าที่มืดมิดน่ากลัวมีปราณหยินหนาหนัก ทว่าสัตว์ชั่วร้ายเหล่านั้นกลับไม่กล้าเข้าใกล้นางในรัศมีสิบหมี่
กลางคืนเงียบนัก ด้วยเหตุนี้ต่อให้เป็นเสียงฝีเท้าหรือเสียงสนทนาจากที่ไกลๆ นางก็ยังคงได้ยินอย่างชัดเจน เพียงแต่ความง่วงเข้าจู่โจม นางไม่ได้สนใจอะไร
