้าคนผู้นั้นไว้ด้วยมือข้างเดียว
“พวกที่มีความคิดชั่วร้าย มีพลังบำเพ็ญอยู่ติดตัวแล้วจะมีประโยชน์อะไร!” ทันทีที่สิ้นเสียง เขาก็ลงมือทำลายพลังบำเพ็ญของผู้ฝึกบำเพ็ญผู้นั้นแล้ว
“อ้าก! ไม่ อย่า…”
ผู้ฝึกบำเพ็ญผู้นั้นร้องด้วยความตกใจกลัว ทว่าอีกฝ่ายลงมือรวดเร็วยิ่งนัก เขาเพียงรู้สึกว่าร่างกายพลันไร้เรี่ยวแรง มือเท้าอ่อนยวบ ทรุดนั่งลงกับพื้นทันที
ครั้นเห็นภาพนี้ สีหน้าของอีกสองคนพลันเปลี่ยนเป็นซีดขาว ความหวาดกลัวแทรกขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้พวกเขารู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ คิดหนีเอาตัวรอดตามสัญชาตญาณ
เงาร่างของคนที่ถูกกำปั้นของกวนสีหลิ่นเพิ่งจะหมุนตัวกลับไป ตอนที่ก้าวเท้าออกไปได้สองสามก้าว กวนสีหลิ่นก็คว้าตัวเขากลับมาแล้ว ก่อนลงมือทำลายพลังบำเพ็ญของเขาและโยนอีกฝ่ายไปด้านข้าง
“ไม่ อย่าทำลายพลังบำเพ็ญของข้า…ข้า ข้าขอโทษท่าน ข้าขอโทษ ข้าไม่กล้าอีกแล้ว…” คนผู้นั้นที่นั่งนิ่งอยู่บนพื้นกล่าวเสียงสั่นเครือ เพราะถูกเหยียบเท้า ตอนนี้ยังไม่หายเจ็บ อีกทั้งเห็นเขาเดินเข้ามาทีละก้าว จึงกลัวจนปัสสาวะรดกางเกงในทันใด
สายตาคนที่อยู่รอบข้างต่างก็มองชายชุดดำผู้นั้นด้วยความประหลาดใจ มองเขาสาวเ
