สังเกตความเคลื่อนไหวของสถานที่ต่างๆ เท่านั้น ระยะเวลาห้าปีนี้ อิทธิพลที่พวกเขาสร้างขึ้นในโลกเบื้องบนก็ไม่ใช่ว่าธรรมดา ในที่แจ้งมีสำนักใหญ่ทั้งหลาย ส่วนในที่ลับนั้น อิทธิพลของตำหนักยมราชสามารถโค่นขุมกำลังทั้งหมดได้ ทำให้หลายฝ่ายยำเกรงอยู่สามส่วน
เพียงแต่ห้าปีมานี้ คนของตำหนักยมราชลึกลับซับซ้อน อีกทั้งไม่มีใครสืบข่าวที่เกี่ยวกับพวกเขาได้ ยิ่งไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ฝ่ายธรรมะหรืออธรรม…
ในเมืองสี่ทิศ กวนสีหลิ่นดื่มสุรา กินเนื้อสัตว์ ฟังคนเหล่านั้นในร้านอาหารคุยกันพลางหรี่ตา เมื่อเขากินเนื้อเค็มชิ้นสุดท้ายในจานหมดแล้วก็เรอออกมาเสียงหนึ่ง เช็ดปากก่อนตะโกนเสียงดัง
“เสี่ยวเอ้อร์ คิดเงิน!” เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมพลังดังออกไป ดึงดูดสายตาของคนที่เดิมทีไม่ได้สังเกตดูเขาให้พิจารณาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
มีคนถามว่า “พี่ชายท่านนี้จะไปสำนักดาราครามเซียนใช่หรือไม่”
กวนสีหลิ่นกวาดสายตามอง จากนั้นมองคนผู้นั้นครั้งหนึ่ง “ไม่ใช่” เขาชำเลืองมองเสี่ยวเอ้อร์ที่วิ่งเหยาะๆ เข้ามา หลังถามราคาและทำการจ่ายเงินเรียบร้อยก็ลุกขึ้นทันที ตอนเตรียมตัวเดินออกไป ก็ได้ยินเสียงของผู้แข็งแกร่งคนเมื่อครู่นี้ดังขึ้นมาอีก
“ข้าก็คิดว่าเป็นวีรบุรุษ
