ยังคงขาวสะอาดไร้สิ่งสกปรก
ลมยามค่ำคืนกำลังพัด ทำให้ต้นไม้ในป่าพลิ้วไหว น้ำฝนตกกระทบใบไม้ ตอนน้ำฝนหลายต่อหลายหยดกระทบลงบนร่างกายให้รู้สึกหนาวอยู่บ้าง ทว่าบนถนนบนเขายามค่ำคืนเช่นนี้ หวันเหยียนเชียนหวากลับไม่มีที่หลบฝน ไม่ได้ถือร่มบังฝนเช่นกัน นางเดินไปอย่างช้าๆ เช่นนี้ ปล่อยให้น้ำฝนตกใส่ตัวนาง จนสายตาของนางเริ่มพร่าเลือน
บนใบหน้านั้นอาบไปด้วยน้ำฝน และอาจปะปนไปกับน้ำตาด้วยเช่นกัน ทว่าไม่มีใครรู้…
ครืน…
เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกครั้ง ดังไปทั่วทั้งผืนฟ้ายามราตรี สายฟ้ากะพริบวาบกลางพายุฝน ทำให้บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยความรู้สึกน่าขนลุกและหนาวเย็น
กระนั้นด้านหลังไปจนถึงรอบข้างนางกลับมีปราณอันเย็นยะเยือกและปราณหยินก่อตัวขึ้น ปรากฏเป็นวิญญาณร้ายขึ้นมารางๆ…
……….
