อย่างเบิกบานใจ ระหว่างทางสนทนากับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ส่วนเฟิ่งจิ่วก็อุ้มเด็กชายตามอยู่ข้างๆ พูดขึ้นบ้างเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่มองพวกเขาคุยกัน
ฮุยหลางและอิ่งอีที่ตามอยู่ข้างหลังเห็นดังนั้นแล้ว แววตาของพวกเขาพลันวูบไหวเล็กน้อย ราชาโอสถผู้นี้ร้ายกาจจริงๆ! ทำให้เจ้าตำหนักของพวกเขาพูดคุยอยู่เรื่อยๆ ได้ อีกทั้งบรรยากาศก็เป็นไปด้วยดี ไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง
เหลิ่งหวากับเหลิ่งซวงสบตากันแล้วยิ้มบาง ขณะเดียวกันก็ตามไปเงียบๆ พร้อมทั้งพิจารณาทิวทัศน์ระหว่างทางไปด้วย
ไม่นานนักคนของราชาโอสถก็ได้ยินข่าวว่าเฟิ่งจิ่วกลับมาแล้ว แต่ละคนดีใจเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะนักเล่นแร่แปรธาตุและเหล่าผู้ฝึกบำเพ็ญที่ไม่ได้ฝึกบำเพ็ญหรือหลอมโอสถอยู่ ต่างก็มายังยอดเขาที่เฟิ่งจิ่วอาศัยอยู่ ใครเล่าจะรู้ว่ายังไม่ทันขึ้นไปข้างบน ก็ถูกศิษย์จำนวนหนึ่งขวางเอาไว้แล้ว
“ราชาโอสถมีคำสั่ง พวกนายหญิงน้อยเพิ่งกลับมาวันนี้เหนื่อยล้านัก ตอนนี้ดึกแล้ว ทุกท่านอยากพบนางก็รอถึงพรุ่งนี้เถอะ!” ศิษย์ที่เฝ้าอยู่เอ่ยเสียงดังกังวาน ให้ทุกคนกลับไปก่อน
ทุกคนฟังแล้วให้รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ทว่ายังคงมีถามว่า “นายหญิงน้อยกลับมาแล้วจะอยู่นานหรือไม่ นางจะไปอีกหรือ
