ำนักก็ส่งข่าวให้พวกข้ากลับไปเช่นกัน เพียงแต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ต้องการจัดการอาจารย์ พวกข้าคิดว่าพวกเขาอยากให้พวกข้ากลับไป เพื่อไม่ให้พวกข้าสอดมือเข้ายุ่งกับเรื่องนี้กระมัง!”
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเจ้าก็กลับไปเถอะ!” เฟิ่งจิ่วเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ
ฟังดังนั้นแล้ว ซื่อเชวียและมู่ซินกลับชะงักงัน สองคนสบตากัน “อาจารย์ให้พวกข้ากลับไปหรือ”
“ทำไม พวกเจ้าไม่อยากกลับไปหรือ” เฟิ่งจิ่วยิ้มพลางมองพวกเขา
สองคนชะงักไปครู่หนึ่ง “ข้ากราบอาจารย์เป็นอาจารย์แล้ว วันนี้อาจารย์มีเรื่องลำบาก พวกข้าที่เป็นศิษย์จะนิ่งดูดายได้หรือ อย่างน้อยก่อนที่อาจารย์ทั้งสองจะจากที่นี่ไปอย่างปลอดภัย พวกข้าย่อมไม่อาจกลับไปได้”
ตั้งแต่กราบพวกเขาเป็นอาจารย์ ยังไม่พูดถึงอาจารย์เซวียนหยวน อาจารย์เฟิ่งจิ่วกลับมอบสิ่งของอย่างโอสถให้พวกเขาไม่น้อย นางช่วยให้พวกเขาบรรลุขั้นพลัง ช่วยให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้น วันนี้พวกอาจารย์มีเรื่องลำบาก พวกเขาสองคนเป็นศิษย์ของอาจารย์ทั้งสองจะจากไปเช่นนี้ได้อย่างไร?
“หากพวกเจ้าไม่กลับไป ถึงเวลาปะทะกับคนจากสำนัก พวกเจ้าจะไม่อึดอัดใจหรือ”
……….
