ตระกูลฉินเหล่านั้นมาถึงสวนดอกไม้กลางจวน มองเห็นเจ้าสำนักสัตยุทธ์หลายคนที่ถูกฆ่าตาย ไปจนถึงศิษย์สำนักสัตยุทธ์ที่หมดสติไปกองนั้น พวกเขาต่างก็ตกตะลึงไป
“ภูตหมอ นี่…”
“ข้ามอบคนเหล่านี้ให้พวกเจ้าจัดการก็แล้วกัน! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่ต้องกังวลว่าสำนักสัตยุทธ์จะมารังควานพวกเจ้าอีกแล้ว แม้จะยังมีบางคนที่มีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่มีทางมีใครกล้ามารบกวนตระกูลฉินแล้ว” เฟิ่งจิ่วว่า มองคนเหล่านั้นที่อยู่บนพื้นอย่างเย็นชา จากนั้นมองคนตระกูลฉิน “ข้าอยู่ที่นี่มาพักหนึ่งแล้ว เดิมคิดว่าอยู่ที่นี่รักษาคนให้ครบร้อยคนก่อนค่อยจากไป แต่วันนี้กลับอยากจากไปก่อนกำหนดแล้ว”
“ภูตหมอจะไปแล้วหรือ” พวกเขาอึ้งงัน จ้องมองนางอย่างอดไม่อยู่
“อืม” นางพยักหน้า “ผู้ป่วยที่ข้ารักษาจนถึงตอนนี้ไม่ได้ป่วยหนักแล้ว อีกทั้งอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว วันนี้ช่วยพวกเจ้าสะสางปัญหาจบสิ้น ข้าก็ควรจากไปแล้วเช่นกัน”
คุณชายรองฉินเดินออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ มองและถามนางว่า “ภูตหมอไปแล้วจะกลับมาอีกหรือไม่”
เฟิ่งจิ่วยิ้มจางๆ แล้วมองเขา “ไม่กลับมาแล้ว”
……….
