่งจิ่วเหลือบมองเขาครั้งหนึ่ง “วางใจเถอะ ในสายตาของข้านั้น เจ้ายังไม่ใช่บุรุษเต็มตัว”
นางเห็นคนผู้นี้เป็นผู้ป่วยอย่างแท้จริง ไม่ได้เห็นเขาเป็นบุรุษคนหนึ่ง อีกอย่าง ก็แค่ร่างกายของบุรุษเท่านั้น รูปร่างของคนในครอบครัวนางต่างหากที่เรียกว่าดีอย่างแท้จริง ส่วนคนอื่นนั้น นางมองดูแล้วก็เหมือนกันไปหมด
ฟังดังนั้นแล้ว คุณชายรองฉินหน้าแดงดังเดิม ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี เพียงถลึงตาจ้องมองนาง ด้วยไม่เคยพบเห็นสตรีเช่นนางมาก่อน ช่างหัวขบถยิ่งนัก
“ยื่นมือออกมา” เฟิ่งจิ่วกล่าว ความจริงนางไม่ได้เข้าใกล้ถังอาบน้ำเท่าไร หลังจากคุณชายรองยื่นข้อมือออกมาแล้ว นางก็จับชีพจรของเขาก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “ใช้ได้ ลุกขึ้นได้แล้ว ครั้งหน้าข้าจะต้มยาสมุนไพรมาให้เจ้าดื่ม บำรุงร่างกายสักหน่อยก็ไม่เป็นอะไรมาแล้ว”
นางพูดพลางเดินออกไปข้างนอก ไม่ได้มองคนในถังอาบน้ำเพิ่มอีกแม้แต่ครั้งเดียว
ผู้นำตระกูลฉินกับคุณชายใหญ่ฉินที่เพิ่งตามเข้ามาสบตากัน คนหนึ่งตามออกไป คนหนึ่งเข้าไปประคองน้องชายลุกขึ้นจากถังอาบน้ำ จากนั้นจึงเรียกคนเข้ามาปรนนิบัติ และประคองเขาไปพักผ่อนบนเตียง
“ผู้นำตระกูลฉิน” เฟิ่งจิ่วนั่งลงข้างโต๊ะหินในลาน ก่อนจะมองไปทางผู้นำตระกู
