หรือ”
ฟังดังนั้นแล้ว เฟิ่งจิ่วก็หัวเราะออกมาเสียงเบา “นี่คือเสื้อผ้าวิเศษ ก่อนที่ข้าจะรักษาคนครบหนึ่งน้อย ข้าไม่สามารถถอดเสื้อผ้าชุดนี้ออกได้” เสียงของนางหยุดไป นางหัวเราะแล้วกล่าวอีก “อาจารย์ของข้าอาจรู้สึกว่าข้าหน้าตางดงาม ถึงได้จงใจทำให้ข้ามีสภาพเหมือนคนป่าเช่นนี้!”
เห็นเฟิ่งจิ่วกล่าวอย่างผ่อนคลายพร้อมรอยยิ้ม คนตระกูลฉินก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเช่นกัน รู้สึกว่าแม้นางจะเป็นถึงปราชญ์โอสถผู้สูงส่ง แต่กลับมีนิสัยดียิ่งนัก ทั้งยังเปิดเผยตรงไปตรงมาอีก
“พูดเรื่องสำคัญกันเถอะ!” เฟิ่งจิ่วพลันมีสีหน้าจริงจัง “ตอนนี้ต้องขับไล่ปราณหยินชั่วร้ายในร่างกายเขาออกมาก่อน เอาอย่างนี้แล้วกัน! ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้พวกเจ้า รีบเจียดยามาทำน้ำสมุนไพรให้เขาแช่อาบสักครั้ง”
ทันทีที่ฟังจบ บุรุษที่อยู่ข้างๆ ก็รีบหยิบพู่กัน น้ำหมึก และกระดาษวางลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว หลังเฟิ่งจิ่วนั่งลง นางก็จับพู่กันขึ้นมาเขียนใบสั่งยา เมื่อมองไปที่ตัวอักษรนั้นและมองสตรีที่มีสีหน้าเยือกเย็นผู้นี้ บุรุษผู้นั้นพลันดวงตาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย
“ข้าจะไปนำยามา” บุรุษผู้นั้นกล่าว หยิบใบสั่งยาแล้วรีบออกจากประตูไป
ในตระกูลฉินมีห้องสมุนไพร ไม่นานนักก็ส
