ม่ได้มาพูดกับเจ้าเรื่องนี้”
เฟิ่งจิ่วมองเขา ถามว่า “อาจารย์คิดจะส่งข้าไปฝึกตนที่ไหนอีก” นางพบว่าชายชราผู้นี้ชอบใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายส่งนางไปฝึกตนยังสถานที่อื่น ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นความผิดปกติอะไร
“ฮ่าๆๆ เจ้ารู้ก็ดีแล้ว อาจารย์ทำก็เพราะหวังดีกับเจ้านะ” เขาพูดไปพลาง วาดค่ายกลบนพื้นไปพลาง จนกระทั่งค่ายกลเคลื่อนย้ายเป็นรูปร่างแล้วจึงค่อยมองนาง จากนั้นก็กล่าวอย่างมีเลศนัยว่า “สถานที่ซึ่งส่งเจ้าไปครั้งก่อนเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย ครั้งนี้จะส่งเจ้าไปยังอีกสถานที่หนึ่งแล้วกัน!”
“อีกสถานที่หนึ่ง” เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้ว “เป็นป่าโบราณกลางเขาอีกหรือ”
“ฮ่าๆ สาวน้อย เจ้าคิดว่าฟ้าดินนี้มีแผ่นดินใหญ่กี่ผืนหรือ เจ้าคิดว่ามีแค่ป่าโบราณกลางเขาที่ฝึกบำเพ็ญได้หรือ” เขาลูปเคราแล้วหัวเราะอย่างมีเลศนัยอีกครั้ง
ฟังดังนั้นแล้ว แววตาของเฟิ่งจิ่ววูบไหวเล็กน้อย “อาจารย์อาจไม่รู้ว่าข้ามาจากโลกเบื้องล่าง มีสถานที่ที่เคยไปหลายแห่งแล้ว”
“จริงหรือ” เขาหัวเราะฮ่าๆ “ความยิ่งใหญ่ของฟ้าดินนี้ ยังมีสถานที่อีกมากมายที่เจ้าไม่รู้จัก สถานที่ที่ข้าจะส่งเจ้าไปในวันนี้ จะทำให้เจ้าได้ฝึกวิชาแพทย์ของเจ้าพอดิบพอดี เจ้าต้องรักษาคนป่วยหนักหนึ่งร้อยคนให้
