ยเจ้าแล้ว เจ้ายังคิดพึ่งพาข้าอีกหรือ” เขากดอารมณ์โกรธพลางจ้องมองหวันเหยียนเชียนหวารู้สึกว่าสตรีนางนี้ทดสอบความอดทนของเขาช้ำแล้วช้ำเล่าเห็นคนตรงหน้ามีไฟโทสะเกิดขึ้นในแววดาเรียบสงบ หวันเหยียนเชียนหวาป้องปากหัวเราะออกมา“หัวหน้าพรรคเริงรมย์ ท่านบอกว่าท่านเป็นชายโสดมาตั้งหลายปี กำลังตามหาโครสักคนมาเคียงข้างไม่ใช่หรือ”คิ้วของนางดูมีเสน่ห์ ริมฝีปากยกยิ้ม และดวงคาคู่งามของนางก็หันมามองเขาด้วยความรู้สึกมากมาย“ตลอดหลายปีมานี้ ข้าหวันเหยียนเขียนหวามีหัวหน้าพรรคเริงรมย์เพียงผู้เดียวที่สามารถทำให้ข้าหวั่นไหวได้แม้ท่านจะแก่ไปหน่อย แต่นี่ไม่ได้ส่งผลต่อความชอบที่ข้ามีต่อท่านหรอกนะ”“ข้าไม่สนใจเจ้า” จวินเจวี๋ยชางกล่าวเสียงเย็น“ไม่เป็นไร! โบราณว่าไว้ชายจีบหญิงเฉกเช่นแยกภูผา หญิงจีบชายคลับคล้ายแยกโยป่าน ข้าสนใจท่าน ข้าเริ่มก่อนลักหน่อยก็ใช้ได้” นางเดินไปถึงตรงหน้าเขา สองมือกอดแขนเขาเอาไว้ ทั้งตัวโน้มไปยังข้างกายเขาอีกต่างหาก “หัวหน้าพรรคเริงรมย์ ท่านว่าข้าพูดถูกหรือไม่”จวินเจวี๋ยชางมองสตรีที่โน้มตัวมาหาเขา ก่อนจะสะบัดมือครั้งหนึ่ง พยายามดันนางออกไป ใครเล่าจะรู้ว่านางกอดแขนเขาแน่นกว่าเดิม
“ปล่อย!”
“ไม่ปล่อย”
“เจ้า!”จวินเจวี๋ยชางไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เขาเคยใช้วาจาโหดร้ายไม่น่าฟังกับนาง ยิ่งเคยใช้อำนาจบีบบังคับแต่คืนนี้สตรีนางนี้ไม่เพียงไม่หวาดกลัว ยังคงเกาะติดเขา ทำให้เขาหงุดหงิดเล็กๆ อย่างอดไม่ได้“หัว
