บหนักและสับสน ชุกใบหน้าอยู่ที่เนินอกของสตรีนางนั้นอย่างรีบร้อน เมื่อมือของเขายื่นไปถึงช่วงล่างของสตรี อีกฝ่ายกลับจับมือนั้นไว้“อย่า!”นางกึ่งตันเขาออกกึ่งลุกขึ้นนั่ง จับเสื้อผ้าพลางมองไปรอบๆ บัดนี้มีสีหน้าเหนียมอาย “ศิษย์พี่เฉิน ท่านจะไปสู่ขอข้าที่บ้านเมื่อไร”ฝ่ายชายดาเป็นประกาย เขาหัวเราะเสียงเบา เชยคางสตรีนางนั้นขึ้นเบาๆ กล่าวพร้อมท่าทางมีความนัยลึกซึ้ง “ช่วงนี้ที่บ้านมีเรื่องราวมากมาย รออีกเดี๋ยว ข้าจะส่งข่าวกลับไปที่บ้าน ขอให้พวกเขาไปสู่ขอ”พูดแล้วมือของเขาก็เป็นปลาหมึกขึ้นมา “เจ้าวางใจเถอะ ข้าต้องไปสู่ขอแน่นอน ข้าต้องแต่งเจ้ากลับบ้านแน่นอน”เมื่อฟังจบ หวันเหยียนเขียนหวากลับหัวเราะอยู่ในใจ บุรุษผู้นี้คิดเอาเปรียบอย่างชัดเจน ปากหยอดคำหวานหลอกล่อหญิงสาว บุรุษพรรค์นี้ยังไม่ทันตบแต่งก็เริ่มเอาเปรียบสตรีแล้ว แล้วจะยังเป็นบุรุษที่ดีอยู่ได้อย่างไร?หากสตรีนางนั้นปล่อยให้เขากระทำต่อไป ไม่ทันไรเขาต้องทิ้งนางอย่างแน่นอนทั้งสองคนล้มใส่กันอีกครั้ง ดวงคาคู่งามของหวันเหยียนเขียนหวาหรี่ลง บนใบหน้าสดสวยปรากฏรอยยิ้มแปลกประหลาด ทันโดนั้นนางยกมือ วิญญาณมืดมนทว่าโปร่งแสงลอยออกจากมือนาง พุ่งไปทางสองคนนั้นขณะสองคนนั้นกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ศิษย์พี่ศิษย์น้องส่งเสียงร้องเพราะสุขสม ทันโตนั้นเสียงคลุมเครือสายหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูพวกเขา
