ตอนที่ 3202 พบกันเพราะความบังเอิญ
เฟิ่งจิ่วยื่นศีรษะออกจากรังเพื่อมองลงไปข้างล่าง แต่เพราะอยู่สูงเกินไปจึงมองไม่เห็น นางกล่าวกับอินทรีแก่ว่า “เจ้าพาข้าลงไปที”
อินทรีแก่ฟังแล้วไม่ยินยอมอยู่บ้าง ทว่ากลับไม่กล้าปฏิเสธออกไปตรงๆ เพียงถามกลับไปว่า “เจ้าเป็นมนุษย์ผู้ฝึกตน ไม่ใช่ว่าคุมกระบี่เหาะเหินได้หรอกหรือ ไยยังต้องให้ข้าพาเจ้าลงไปด้วย”
“ข้าไม่คุ้นเคยกับพื้นที่ข้างล่าง อีกทั้งดึกมากแล้ว ข้าไปอาบน้ำแล้วมีเจ้าคุ้มกันอยู่ข้างๆ ย่อมสบายใจมากกว่า” นางพูดพลางยิ้มเล็กน้อย ชำเลืองมองมันครั้งหนึ่ง “ใครให้เจ้าจับข้ากลับมาเล่า เจ้าว่าข้าไม่ขอร้องเจ้าแล้วจะขอร้องใครได้”
อินทรีฟังจบพลันกลั้นความโมโหเอาไว้เพราะจำทน สุดท้ายไม่ได้พูดอะไร เพียงพ่นลมหายใจออกมาแล้วกระพือปีกบิน ก่อนจะให้เฟิ่งจิ่วขึ้นหลังมัน
เฟิ่งจิ่วปีนขึ้นไป สองมือจับขนของอินทรีแก่เอาไว้ ตอนบินลงไปข้างล่าง รู้สึกเพียงว่าความเร็วที่ลงสู่เบื้องล่างรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ ลมยามค่ำคืนที่ปะทะเข้ามาบาดใบหน้าจนรู้สึกเจ็บ
ผ่านไปครู่ใหญ่ค่อยถึงด้านล่าง เห็นว่ามีแหล่งน้ำดังคาด คล้ายกับเป็นตาน้ำพุแห่งหนึ่ง อีกทั้งริ้วคลื่นทอแสงท่ามกลางแสงจันทร์ด้วย
“ต้องให้ข้าเฝ้าอยู่
