่ง “โอ้? หมายความว่าเจ้าอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กจนโดหรือ’อืม ข้าอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กจนโต คนในหุบเขาเป็นคนดีมากทั้งนั้น คนที่ห้องครัวก็มักจะหาของให้ข้ากินเสมอ” ทันทีที่พูดถึงเรื่องนี้ เขาก็ยิ้มเบิกบานใจออกมาเฟิ่งจิ่วพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เพียงยื่นขนมเปี๊ยะใส่ไส้ให้เขา “เจ้ากินสิ่งนี้เถอะ! ข้ากินโจ๊กกับขาลาเปาก็พอแล้ว”“แต่เมื่อครู่ข้ากินมาแล้ว”“เช่นนั้นรับไว้ก็พอ เมื่อเจ้าหิวก็ค่อยกิน” เฟิ่งจิ่วจัดการโจ๊กและขาลาเปาอย่างรวดเร็วจากนั้นก็ถามว่า “ให้เจ้ามาช่วย ข้าก็ยังไม่รู้ว่าจะให้เจ้าช่วยอะไร เอาอย่างนี้แล้วกัน! เจ้าส่งอาหารให้ข้ากินทั้งสามมื้อก็พอแล้ว แต่หากข้ากำลังหลอมโอสถอยู่ เจ้าห้ามรบกวน”เทียนดงพยักหน้าทันทีที่ฟังจบ “ขอรับ”หลังกินอิ่มเฟิ่งจิ่วก็ทดลองดูอีกครั้ง นางลองควบคุมสมดุลไฟเป็นอันดับแรก ตามหลักการแล้วนางมีความเชี่ยวชาญในการควบคุมไฟอย่างสมดุลอยู่แล้ว ไม่มีทางเกิดเรื่องเหนือความคาดหมาย ดังนั้นปัญหาไม่ได้อยู่ที่ความสมดุลของไฟ แต่อยู่ในสมุนไพรวิญญาณที่ใส่เข้าไปนั่นนับว่ายุ่งยากแล้วหากเป็นปัญหาที่สมุนไพรวิญญาณ เช่นนั้นต้องทำอย่างไรถึงจะป้องกันไม่ให้สมุนไพรข้างในปะทะกันได้? โอสถร่างสัตว์นี้เป็นโอสถระดับเจ็ด คิดไม่ถึงเลยว่าจะหลอมยากเย็นถึงเพียงนี้สองวันผ่านไปนางก็ยังคิดไม่ออกว่าจะหลอมโอสถร่างสัตว์ได้อย่างไร ไม่ว่านางจะหลอมตามขั้นตอนบนสูตรโอสถหรือหลอมตามวิธีการของตนเอง ก็ล้วนไม
