ดเดาอยู่ในใจ ขณะเดียวกันก็ถามขึ้นว่า “อาจารย์ โอสถร่างสัตว์มีไว้ทำอะไร หลอมออกมาแล้วทำอะไรได้บ้าง”
ราชาโอสถหยิบสุราออกมาจากที่ใดก็ไม่ทราบ เอนลงบนพื้นแล้วดื่มสุรา “ให้เจ้าลองหลอมก็หลอมเถอะ! ถามอะไรมากความ หากอยากรู้แค่หลอมออกมาก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ”
ได้ยินดังนั้นแล้วเฟิ่งจิ่วก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี นางมองสูตรโอสถเล็กน้อย จากนั้นจึงมองไปรอบๆ “อาจารย์ ที่นี่ไม่มีสมุนไพรวิญญาณ! ไม่มีสมุนไพรวิญญาณแล้วจะหลอมอย่างไร!”
“สมุนไพรวิญญาณในหุบเขาราชาโอสถของพวกเรามีถมเถ เจ้าไปดูสมุนไพรวิญญาณที่ต้องการใช้ตรงสวนสมุนไพรเถอะ หรือไม่ก็ไปหาในคลังสมุนไพรก็ได้ ไม่ต้องมาถามข้า”
เขาโบกมือพลางกล่าว จากนั้นก็ดีดตัวขึ้นมา “ข้าจะกลับไปพักผ่อนแล้ว ให้เวลาเจ้าสามวัน หากเจ้าหลอมโอสถร่างสัตว์ออกมาไม่ได้ภายในสามวัน หึๆ ข้าจะต้องทำโทษเจ้าแล้ว”
เฟิ่งจิ่วงุนงงเล็กน้อย มองเขาโบกมือจากไปอย่างนั้น ในใจอดคิดไม่ได้ว่า ‘ลงโทษ? ลงโทษอะไร’
นางสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป รวมความสนใจไปที่สูตรยาในมือ โอสถร่างสัตว์? จำต้องพูดว่านางเกิดความรู้สึกสนใจขึ้นมาเล็กๆ แล้ว!
