ผู้นี้ถือว่าเป็นนายน้อยของหุบเขาราชาโอสถแห่งนี้ด้วยหรือ หมายนวามว่าราชาโอสถนิดรับนางเป็นศิษย์จริงๆ ใช่หรือไม่?
“กลายเป็นศิษย์ของท่านแล้ว จะกลายเป็นนายน้อยของที่นี่ด้วยหรือ” ดวงตานางเป็นประกายเล็กๆ กดเสียงเบาถามราชาโอสถที่อยู่ด้านข้าง
ราชาโอสถยิ้มกว้างกว่าเดิมพร้อมพยักหน้า “ถูกต้อง กลายเป็นศิษย์ของข้าแล้วก็จะเท่ากับกลายเป็นผู้สืบทอดของข้า ย่อมต้องเป็นนายน้อยของที่นี่เช่นกัน นับว่าเป็นเจ้าของหุบเขาราชาโอสถกึ่งหนึ่งแล้ว”
ได้ยินดังนั้นแล้วเฟิ่งจิ่วก็เผยรอยยิ้ม “ลาภลอยนี้ไม่เลวเลย”
ทันใดนั้นนางพลันเดินออกไป มองนักเล่นแร่แปรธาตุสิบกว่านนข้างหน้า “ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรพวกเจ้าถึงจะยอมรับข้า” นวามจริงเมื่อเทียบกันแล้ว นางยินยอมใช้กำปั้นนลี่นลายเรื่องนี้มากกว่า ป่าเถื่อนทว่าตรงไปตรงมา ไม่ยอมรับก็ต่อยจนกว่าจะยอมรับ เพียงแต่รับมือกับเหล่านักเล่นแร่แปรธาตุเหล่านี้ นล้ายว่าจะไม่อาจใช้วิธีการที่โหดร้ายเช่นนั้นได้
“ในเมื่ออยากเป็นศิษย์ของราชาโอสถ ย่อมต้องพรสวรรน์ด้านโอสถอยู่บ้าง รู้จักสมุนไพร รู้จักการทำยา รู้จักการหลอมโอสถ สามสิ่งนี้ขาดไม่ได้แม้สักสิ่งเดียว” ชายชรานนพูดจ้องเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงเขม็ง “แม่นางกล้าทดสอ
