อี้ประธานของตำหนักใหญ่แห่งนี้
เขาประสานมือคารวะเล็กน้อย “ข้าน้อยโม่เฉินคารวะเจ้าตำหนัก”
กลางตำหนักใหญ่ สองฝั่งซ้ายขวามีคนนั่งอยู่ บ้างเป็นผู้อาวุโสอายุมาก บ้างเป็นชายวัยกลางคนไว้เคราแพะ และยังมีชายหญิงที่ยังเยาว์ สายตาของพวกเขาแต่ละคนล้วนจับจ้องมาที่โม่เฉิน พิจารณาอย่างสงบนิ่ง
“อาจารย์สบายดีหรือไม่”
ตรงเก้าอี้ประธาน ชายชราไว้หนวดเคราสีดอกเลาถามด้วยสีหน้าเมตตา สายตาอ่อนโยนมองที่ตัวโม่เฉินเช่นกัน มองเขาอย่างสงบอย่างนั้น
“สบายดีทุกอย่าง เขาให้ข้าเป็นตัวแทนมาเยี่ยมเยียนเจ้าตำหนัก และมอบหมายให้ข้านำถุงผ้าไหมถุงหนึ่งมามอบให้” เขาหยิบถุงผ้าไหมออกมาส่งให้ศิษย์ที่อยู่ด้านข้างขณะพูด
ศิษย์คนนั้นก้าวเข้ามารับสิ่งของไป เมื่อมอบให้เจ้าตำหนักแล้วจึงค่อยถอยไปยังด้านหนึ่ง
รับถุงผ้าไหมนั้นไว้แล้ว เจ้าตำหนักไม่ได้เปิดออกในทันที ทว่ามองโม่เฉินอย่างมีความนัยลึกซึ้งครั้งหนึ่ง จากนั้นกล่าวกับทุกคนในตำหนักว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โม่เฉินจะเป็นศิษย์เอกในตำหนักศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา”
ครั้นได้ยินดังนั้น ทุกคนเบื้องล่างพากันตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ ศิษย์เอก? สายตาพิจารณาบุรุษชุดขาวครั้งหนึ่ง เกิดความสงสัยขึ้นในใจ ตำแหน่งศิษย์เอกว่างเ
