ใต้หล้าจะจมลงสู่นรก”
ทันทีที่พูดจบ เขาหันไปมองโม่เฉิน “หากเจ้าไม่รับตำแหน่งศิษย์เอก รับหน้าที่ศิษย์เอก หรือว่าจะมองทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นโดยไม่ทำอะไรเลย”
โม่เฉินเม้มปากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เนิ่นนานถึงถามขึ้น “รับตำแหน่งศิษย์เอกแล้ว ยังต้องทำอะไรอีกบ้าง”
“ต้องเข้าเจดีย์ศักดิ์สิทธิ์เพื่อฝึกบำเพ็ญ” เจ้าตำหนักกล่าว ก่อนมองเขา “เจ้าต้องตัดเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาข้างในนั้น ตัดขาดสายใยทุกอย่างเพื่อรับพลังศักดิ์สิทธิ์”
ได้ยินดังนั้นแววตาของโม่เฉินพลันวูบไหว เขาถอนสายตาอย่างช้าๆ ผ่านไปพักหนึ่งจึงกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็รบกวนเจ้าตำหนักจัดการแล้ว!”
เจ้าตำหนักมองเขาอย่างลึกซึ้งครั้งหนึ่ง คราวนี้จึงค่อยพยักหน้ากล่าวกับชายชราข้างกาย “พาศิษย์เอกไปพักผ่อนที่ตำหนักศิษย์เอกก่อน”
“ขอรับ” ชายชราตอบรับ คารวะโม่เฉินอย่างนอบน้อยแล้วผายมือเชิญ “ศิษย์เอก เชิญตามข้าผู้ชรามา”
“รบกวนแล้ว” โม่เฉินกล่าว หลังจากพยักหน้าให้เจ้าตำหนักแล้ว เขาจึงตามชายชราผู้นั้นไป
ครั้นโม่เฉินจากไปแล้ว มีคนถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ว่า “เจ้าตำหนัก เหตุใดศิษย์เอกจึงต้องมีเพียงเขา”
เจ้าตำหนักมองเงาร่างที่จากไปสายนั้น ถอนใจเสีย
