นๆ ทีละก้าว ยิ่งเดินยิ่งรีบร้อน ยิ่งเดินยิ่งเบิกบานใจ ปากเล็กๆ เรียกบิดามารดาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานตลอดเวลา เหลิ่งซวงติดตามเขาอยู่ด้านหลัง คอยดูแลคุณชายน้อยที่เด ดินอย่างรีบร้อน ในดวงตาสีน้ำตาลปรากฏความอ่อนโยนและเป็นประกายอย่างอดไม่อยู่
“คุณชายน้อย เดินช้าหน่อยเถอะ” เมื่อเห็นเขาเดินโซเซไปข้างหน้าสองสามก้าว จากนั้นจึงทรงตัวอย่างมั่นคงไม่ล้มลง นางถึงได้ถอนหายใจเสียงเบาอย่างควบคุมไม่อยู่
“ท่านแม่ ท่านแม่” เด็กชายเดินไปข้างหน้า เพราะรีบร้อนจึงถลาล้มลง มือเล็กและหัวเข่าของขาสั้นๆ ขูดกับทรายและหินบนพื้น ทันใดนั้นเขาก็อ้าปากเล็กน้อย ตาแดงก่ำขึ้นมา สูดจมูกพ พลางหันไปมองเหลิ่งซวง
ผู้อาวุโสเหมยที่กำลังกวาดพื้นอยู่ไม่ไกลเห็นเข้า จึงรีบเร่งฝีเท้าก้าวเข้ามา ขณะคิดประคองเขาลุกขึ้น เหลิ่งซวงกลับห้ามไว้
“ไม่ต้องประคองเขา” เหลิ่งซวงกล่าวแล้วมองคุณชายน้อยที่นั่งอยู่บนพื้น กล่าวว่า “คุณชายน้อย ท่านต้องลุกขึ้นด้วยตนเอง”
…………………………………………….
