ว่าอาจารย์รับมือกับสัตว์เทวะระดับเก้าอย่างง่ายดายได้อย่างไร วันนั้นนางลงมาจากบันไดเซียน เมื่อประมือกับพวกเราแล้วรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล หรือว ว่า…”
เมื่อได้ยินดังนั้นแล้ว มู่ซินตาเป็นประกายเล็กน้อย “มีความเป็นไปได้สูง”
สองคนนอนลงบนเตียงนุ่มกลางเรือน ขณะสนทนากันก็เห็นเจ้าสำนักเดินเข้ามาจากข้างนอก
“ฮ่าๆ พวกเจ้าสองคนเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วกระมัง” เจ้าสำนักก้าวเข้ามา มองสองคนก่อนกล่าว
เห็นว่าเป็นเจ้าสำนัก ทั้งสองคนจึงรีบลุกขึ้นจากเตียงเพื่อทำการคารวะ “เจ้าสำนัก”
“พวกเจ้าบาดเจ็บอยู่ ไม่ต้องมากพิธี นั่งเถอะ!” เจ้าสำนักกล่าว ยิ้มแล้วเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะในเรือน
“ทำให้เจ้าสำนักเป็นห่วงแล้ว” ทั้งสองพูดแล้วนั่งลงเช่นกัน
เจ้าสำนักมองคนทั้งสองด้วยดวงตาเป็นประกาย “ครั้งนี้พวกเข้าบาดเจ็บไม่น้อยเลย!” ตอนพวกเขากลับมา ตนมาเยี่ยมพวกเขาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นมองดูพวกเขาแล้วไม่ว่าบาดแผลภายในหรือภายนอก กล้วนหนักหนา หากบาดแผลเช่นนั้นเกิดขึ้นบนตัวผู้อื่น เกรงว่าตอนนี้คงไม่มีทางเคลื่อนไหวหรือลงจากเตียงได้ แต่พวกเขากลับฟื้นตัวได้ไวนัก
ทั้งสองคนได้ยินแล้วก็สบตากันครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงยิ้มออกมา “ที่จริงแล้วพวกข้ามีเ
