แล้วจึงค่อยยื่นมือไปจับชีพจรของนาง
“ไยเจ้าไม่กลับไป”
เสียงกังวานกระจ่างดังขึ้น แตกต่างจากน้ำเสียงทุ้มต่ำน่าดึงดูดของบุรุษทั่วไป เป็นเสียงเย็นใสที่มีเอกลักษณ์ ฟังดูราบเรียบ
ทว่าคำพูดที่เขาพลันเอ่ยขึ้นมา ฟังดูแล้วกลับแปลกประหลาด ภายในเรือนไผ่เงียบสงบ ราวกับว่าเสียงเมื่อครู่นั้นเป็นเพียงภาพลวงตา
เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ เจ้าของกระบี่เริงรมย์ก็หันไปเหลือบมองอย่างเย็นชา มองไปยังเตียงนุ่มในเรือนไม้ไผ่ ขมวดคิ้วขณะกล่าวว่า “ไม่ได้ยินที่ข้าพูดกับเจ้าหรือ”
วิญญาณของหวันเหยียนเชียนหวาซึ่งร่างไร้เรี่ยวแรงนอนอยู่บนเตียงตะลึงงัน เห็นสายตาบุรุษคนนั้นจ้องมองมาที่นางอย่างเยียบเย็น ไม่ใช่สิ ต้องกล่าวว่าจ้องมองมาที่วิญญาณของนาง จึงถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ “เจ้ามองเห็นข้าหรือ”
ความจริงวันนี้นางเพิ่งฟื้น เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าฟื้นแล้ววิญญาณกลับออกจากร่าง อีกทั้งยังกลับเข้าร่างกายของตนเองไม่ได้ ร่างกายของนางได้รับบาดเจ็บหนักยังไม่หายดี แม้วิญญาณออกจากร่าง ทว่าลมหายใจไม่ขาดช่วง ขณะนี้นางรู้สึกว่าตนเองเปลี่ยนเป็นเบาหวิว ราวกับว่าเพียงลมแรงระลอกหนึ่งพัดเข้าใส่ก็สามารถปลิวหายไปได้ ด้วยเหตุนี้จึงนอนอุดอู้อยู่บนเตียงนุ่มหลังนี้
