บียดไปอยู่ด้านหนึ่ง นั่นก็คือเฟิ่งจิ่ว
เห็นนางออกมาได้อย่างปลอดภัย ในที่สุดพวกเขาก็สงบใจลงได้เสียที นางไม่เป็นไรก็ดีแล้ว นางออกมาแล้วก็ดีแล้ว เช่นนี้แล้วพวกเขาจะได้รายงานเหล่าอาจารย์ต่อไปได้
เพราะบนกายของอาจารย์สองคนเต็มไปด้วยบาดแผลสาหัส พวกเขาจึงไม่สนใจเฟิ่งจิ่ว เพียงเดินไปข้างหน้าแล้วช่วยประคองคนทั้งสอง “อาจารย์ พวกท่านบาดเจ็บขนาดนี้ได้อย่างไร”
“เร็ว ประคองพวกอาจารย์กลับไป!”
แม้ตอนนี้บนร่างกายพวกเขาจะมีบาดแผลเช่นกัน แต่พอเห็นอาจารย์ทั้งสองเป็นเช่นนั้นแล้ว พวกเขาย่อมไม่อาจเอาแต่สนใจบาดแผลบนร่างกายตนเองได้อีก เพียงประคองอาจารย์สองคนกลับยอดเขาอย่างรวดเร็ว
เฟิ่งจิ่วเห็นดังนั้นแล้วจึงตามไปช่วยประคองพวกเขากลับไปเช่นกัน ส่วนตรงมุมหนึ่ง ผู้อาวุโสที่รู้เส้นสนกลในสองคนมองพวกเขาจากไป พร้อมทั้งถอนหายใจเสียงเบาอย่างอดไม่ได้ “น่าเสียดายจริงๆ! น่าเสียดาย!”
เหตุใดพวกเขาไม่กราบคนเช่นนั้นเป็นอาจารย์กันนะ พวกเขาอยากได้อาจารย์เช่นนั้นเหมือนกัน! นี่เป็นครั้งแรกที่อิจฉาคนอื่นที่มีอาจารย์เช่นนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่นึกเสียใจว่าเหตุใดไม่ใช่พวกเขาที่พุ่งขึ้นสู่แท่นประลองในตอนแรก
เฟิ่วจิ่วกลับยอดเขาพร้อมกับพวกเขา จากนั้นให้พว
