กหน้า คราวนี้ต่างฝ่ายต่างรวบกลุ่มศิษย์ของสำนักพวกเขา บีบป้ายหยกเคลื่อนย้ายให้แตกแล้วจากไป
เมื่อต่างทยอยกันจากไป จำนวนคนที่นี่จึงลดน้อยลงเรื่อยๆ เฟิงจิ่วกวาดสายตามองไปรอบๆ จิตวิญญาณของนางพบว่าสถานที่ซึ่งถูกกลบเอาไว้ไม่มีสัญญาณชีพแล้ว
นั่นหมายความว่าแม้จะยังมีคนถูกฝังอยู่ที่ใต้ดินนี่ ช่วยออกมาก็เป็นคนตายแล้วเช่นกัน
“พวกเจ้ารีบออกมาเถอะ! อาจารย์ของพวกเจ้าเป็นห่วงพวกเจ้ามาก พวกเขาก็เข้ามาที่นี่แล้วเช่นกัน เพียงแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวกับพวกมู่หลิง สายตาหยุดอ อยู่บนร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนหลับตาอยู่ด้านหลังครู่หนึ่ง รู้สึกว่าคนผู้นี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง
“ผู้อาวุโส เช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อนแล้ว” พวกมู่หลิงกล่าว ประสานมือคำนับพวกเขาครั้งหนึ่ง
ดังนั้นศิษย์ดาราครามที่เหลือจึงถูกเคลื่อนย้ายออกไปพร้อมผู้ได้รับบาดเจ็บ หลังจากทุกคนจากไปแล้ว พวกมู่หลิงก็บีบป้ายหยกเคลื่อนย้ายตามไปเช่นกัน
ในมือเฟิ่งจิ่วถือป้ายหยกเคลื่อนย้ายเอาไว้ นางมองรอบๆ ครั้งหนึ่ง เห็นผู้อาวุโสดาราครามสองคนยังไม่ตัดสินใจจากไป จึงเอ่ยถามขึ้น “ผู้อาวุโสทั้งสองไม่จากไปหรือ”
สองคนนั้นกำลังสนทนากัน กำลังคิดว่าจะไปดูว่ามีศิษย์
