ากนั้นก็ย้ายมันเข้าไปปลูกในห้วงมิติ สุดท้ายจึงค่อยดึงมีดสั้นที่ตรึงลำตัวของงูนิลทองออกมา า ก่อนจะโยนมันให้สัตว์ร้ายที่บินอยู่กลางอากาศกิน
“ให้เจ้า”
เจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นตื่นเต้นดีใจ มันกระพือปีกพยักหน้าเบาๆ พลางส่งเสียงร้องเป็นการแสดงความขอบคุณ จากนั้นก็ใช้กรงเล็บคว้าร่างงูไร้วิญญาณ และกลืนกินผนึกอสูร
“ส่งข้าไปทางนั้น” เฟิ่งจิ่วชี้ไปยังตำแหน่งที่พวกหลินเฉิงจิ่นอยู่
เจ้าสัตว์ร้ายส่งเสียงขานรับ ขณะกำลังจะบินกลับไปส่งนาง ก็เห็นสัตว์ร้ายฝูงหนึ่งบินลงมาจากท้องฟ้า ที่น่าตกใจคือบนหลังของพวกมันล้วนมีคนยืนอยู่
“เจ้าหนู ฝีมือไม่ธรรมดาเลยนี่ ไม่นึกว่าจะขุดเอ็นวิญญาณนิลพันปีตัดหน้าพวกข้าไปหนึ่งก้าว” ชายคนหนึ่งพูด เขาจ้องเฟิ่งจิ่ว “หากไม่อยากตายก็จงมอบเอ็นวิญญาณนิลพันปีให้พวกข้า าแต่โดยดี!”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ นัยน์ตาสุกใสกวาดมองคนเหล่านั้น ก่อนโต้กลับว่า “วรยุทธ์ระดับปราชญ์เซียน ดูท่าพวกเจ้าคงไม่ใช่ศิษย์สำนักเซียนสินะ!”
“รู้ก็ดีแล้ว! พวกข้าไม่ได้เมตตาเหมือนศิษย์สำนักเซียนหรอกนะ! รีบส่งของมา แล้วพวกข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!” หนึ่งในนั้นประกาศกร้าว แรงกดดันระดับปราชญ์เซียนพุ่งไปทางเฟิ่งจิ่ว
แต่ใครจะรู้ แรงกดดันขอ
