ไม่เคยเห็นมาก่อน”
หนึ่งในลูกศิษย์เอ่ย “พวกข้าแค่บังเอิญเจอพวกเขาสี่คน เพียงแต่พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ต่อ พวกเขาไปหลังจากที่ร่ายเขตอาคมไว้ให้พวกเรา ไปทางนั้นแล้วขอรับ” ศิษย์คนนั้นชี้ไปยังทิศทางที่พวกเฟิ่งจิ่วเดินจากไป
“พวกเจ้าบาดเจ็บขนาดนี้แล้ว เหตุใดยังไม่ใช้ป้ายหยกเคลื่อนย้ายออกไปจากที่นี่อีก?” ขณะเอ่ย ผู้อาวุโสท่านนั้นมองไปที่เอวของพวกเขา ก่อนจะขมวดคิ้วถาม “ป้ายหยกเคลื่อนย้ายของพวกเจ้าไปไหน?”
“ป้ายหยกเคลื่อนย้ายของพวกข้าหล่นหายระหว่างถูกสัตว์ร้ายไล่ล่าขอรับ” พวกเขาก้มหน้าตอบ เพราะเหตุนี้พวกเขาจึงไม่สามารถกลับออกไปได้
ผู้อาวุโสอีกท่านยิ้มพลางเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร ข้าเตรียมมา” เขาเอ่ย ก่อนจะเอาป้ายหยกออกมา และพูดกับพวกเขาว่า “มา หยดเลือดของพวกเจ้าลงไป บีบป้ายหยกให้แตกแล้วออกไปจากที่นี่ รีบกลับไปรักษาตัวที่สำนักเสีย!”
เหล่าลูกศิษย์ทำตามที่ผู้อาวุโสทั้งสองท่านบอก หลังจากหยดเลือดใส่ป้ายหยกเคลื่อนย้ายเพื่อให้มันทำงาน พวกเขาก็บีบป้ายหยกจนแตกและไปจากที่นี่ หลังจากที่พวกเขาไปแล้วนั้น สองผู้อาวุโสก็หันมามองหน้ากัน “ผู้ที่ร่ายเขตอาคมนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ!”
“นั่นสิ ท่ามกลางลูกศิษย์เรา ไม่มีใครมีพลังเช่นนี้อยู่แ
