ันมากล่าวลา “พวกข้าต้องไปแล้ว พวกเจ้ารักษาตัวด้วย ในนี้มียาเลี่ยงหิว พวกเจ้าเก็บไว้ ปริมาณเท่านี้มากพอให้พวก กเจ้าอยู่ถึงตอนออกไปแล้ว”
“ขอบคุณศิษย์พี่หลิน” พวกเขาขอบคุณอีกครั้ง
พวกมู่หลิงประสานมือ ก่อนจะออกเดินทางไปพร้อมกับเฟิ่งจิ่ว หลังจากที่พวกเขาไปได้ไม่นาน ก็มีผู้อาวุโสจากสำนักดาราครามเซียนสองคนเหินตัวลงมาจากฟ้า พวกเขาตามหาแถวๆ นั้นอยู่รอบหนึ ง กระทั่งเจอถ้ำภูเขาแห่งนั้น
“มีศิษย์สำนักดาราครามเซียนอยู่ที่นี่หรือไม่”
เสียงสะท้อนแรงกดดันของผู้อาวุโสท่านหนึ่งดังก้องออกไป พวกเขามองไม่เห็นด้านในของถ้ำแห่งนั้น กอปรกับด้านนอกมีเขตอาคมป้องกันอยู่ จึงไม่อาจเข้าใกล้ได้
ลูกศิษย์เหล่านั้นที่กำลังนั่งพักอยู่ข้างในได้ยินเสียงนั้นก็ตะลึงไป “นะ…นี่เหมือนเสียงท่านอาจารย์เลย!”
พวกเขาลุกขึ้นด้วยความดีใจ ช่วยประคองกันเดินออกจากถ้ำ แล้วก็เห็นผู้อาวุโสสองคนยืนอยู่นอกถ้ำจริงๆ หนึ่งในนั้นเป็นอาจารย์ของพวกเขา!
