ตายอย่างไร?” เฟิ่งจิ่วถาม ก่อนจะกวาดสายตามองพวกเขาทีละคนๆ
อีกฝ่ายสะดุ้ง ก่อนจะรีบตอบคำ “ขะ…เขาตายเพราะถูกสัตว์ร้ายโจมตี…พวกข้ารับประกัน รับประกันว่าจะไม่พูดเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ ไม่พูดถึงแม้แต่คำเดียว!”
พวกเขากลัวว่าจะกระตุ้นอีกฝ่ายให้คิดสังหารตนเอง สุดท้ายจะถูกฆ่าปิดปากเสียหมด จึงรีบรับประกันอย่างหนักแน่น กระทั่งเอ่ยคำสาบานออกมาในตอนสุดท้าย
เฟิ่งจิ่วหยักยิ้มมุมปาก “ดีมาก จำคำพูดของพวกเจ้าไว้ให้ดี ไม่เช่นนั้นวันใดหากข้านึกขึ้นมาได้ อาจจะไปพูดคุยเรื่องนี้กับพวกเจ้าถึงสำนัก”
พวกเขาหน้าเปลี่ยนสี มองหน้าเด็กหนุ่มชุดขาวด้วยใบหน้าซีดขาว ก่อนหน้านี้พวกเขายังคิดจะกลับไปฟ้องอาจารย์ของพวกเขาให้มาจัดการเด็กหนุ่ม แต่ตอนนี้พวกเขาไม่คิดจะทำอะไรทั้งสิ้นแล้ว ว
คนผู้นี้บ้าไปแล้ว พวกเขาเองก็คงจะบ้าเช่นกันหากคิดจะไปกวนโทสะเขา
“ไสหัวไปเสีย!”
เฟิ่งจิ่วขับไล่ไสส่ง มองพวกเขาด้วยหางตา แม้สังหารศิษย์ของสำนักเซียนที่นี่ แต่นางก็ไม่ได้กลัวว่าจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นตามมา กลับเป็นซื่อเชวียกับมู่ซินเสียอีกที่ข่มขู่ให้คน พวกนี้หุบปาก เพื่อเลี่ยงไม่ให้เรื่องบานปลายและถูกทางสำนักลงโทษในภายหลัง
นอกจากมู่หลิงคนเดียว เผยจื่อเซวียน
