ี่นี่ยังไม่ทลาย วรยุทธ์ของนางทั้งหมดถูกกดทับไว้ ไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าพวกเขาแต่อย่างใด
“สถานการณ์ข้างในนี้อันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ในเมื่อพวกเจ้ารู้แล้วว่าข้าเป็นใคร อย่างนั้นข้าก็ขอแนะนำให้พวกเจ้าไปจากที่นี่เสีย เพราะยิ่งเดินลึกเข้าไปข้างใน ก็ยิ่งไม่ส่ งผลดีต่อพวกเจ้า” เฟิ่งจิ่วพูดกับพวกเขา
“พวกข้าไม่กลัว” เจิ้นไห่ว่า “พวกข้าทำได้”
เฟิ่งจิ่วมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย วาจาที่เอ่ยออกมายิ่งไม่ไว้หน้า นางพูดอย่างตรงไปตรงมา “หากข้าไม่ปกป้องพวกเจ้า พวกเจ้าคงอยู่ที่นี่ได้ไม่เกินหนึ่งวัน ยิ่งไปกว่านั้น พวกเจ้าทำ ำให้การเดินทางของข้าล่าช้าลง”
พวกเขาเงียบ ก็จริง หากนางไม่คอยปกป้องพวกเขา พวกเขามีหรือจะรอดชีวิตจากการโจมตีของสัตว์เทวะมาได้? หากแยกกับนาง พวกเขาอาจมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งวันจริงๆ
มู่หลิงครุ่นคิด ก่อนหันไปเสนอความคิดกับคนอื่นๆ “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! พวกเจ้าออกไปก่อน! ในนี้ไม่เหมาะกับการฝึกฝนอีกต่อไปแล้ว อย่างไรก็ต้องแจ้งเรื่องที่เขตต้องห้ามทลายให้คน ข้างนอกรู้”
เขาหันไปพูดกับเฟิ่งจิ่วอีกว่า “ให้คนอื่นออกไปจากที่นี่ แล้วให้ข้ากับจื่อเซวียนติดตามท่านเถอะ!”
