ามือ ประกา ายคมกริบพาดผ่านต่อหน้าทุกคน ก่อนที่จะมีคนรู้ตัว คมกระบี่ก็ปักเข้าไปที่หน้าอกของชายคนนั้น
“อ๊าก!”
“ศิษย์พี่เหอ!”
“ศิษย์พี่เหอ!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้น ลูกศิษย์ที่อยู่รอบๆ ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ เพียงแต่กลับไม่มีใครกล้าเข้ามา พวกเขาจ้องกระบี่ในมือเด็กหนุ่มชุดขาวคนนั้น เขาถือกระบี่แทงลงไปที่กลางอกขอ องศิษย์พี่เหอโดยไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย พวกเขาอดหวาดเสียวขึ้นมาไม่ได้ หากกระบี่เล่มนั้นเบี่ยงออกไปอีกเล็กน้อย เกรงว่าคงปักลงที่กลางใจของศิษย์พี่เหอแล้ว ถึงตอนนั้นแม้กระ ะบี่ไม่มีพิษก็เกรงว่าคงไม่รอดแล้ว
กระบี่คมแทงเข้ากลางอก พิษแล่นเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นตกตะลึง รีบล้วงยาแก้พิษออกมา เพียงแต่เขายังไม่ทันเปิดฝายาแก้พิษที่รีบควักออกมาด้วยความหวาดกลัว อีกฝ่ ายก็ใช้กระบี่ตวัดขวดยาแก้พิษแย่งเอาไป
“คืนยาแก้พิษให้ข้า!” ศิษย์คนนั้นร้องขึ้น ทำท่าจะเข้าไปแย่ง แต่กลับต้องล้มนอนลงไปบนพื้นอีกครั้งพร้อมกับร้องด้วยความเจ็บปวด
เฟิ่งจิ่วเหลือมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเปิดฝาขวดดมกลิ่นยา ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ชายคนนั้นซึ่งล้มเจ็บอยู่บนพื้น ชายคนนั้นจ้องนางเขม็ง ตอนนั้นเองสายตาของเฟิ่ง
