“พวกเจ้ารู้สึกเหมือนมีอะไรเปลี่ยนไปหรือไม่?”
“อะไรเปลี่ยนไป?” ทุกคนอึ้งงัน
“กฎต้องห้ามหายไปแล้ว” เฟิ่งจิ่วบอกก่อนจะลุกขึ้นยืน นางรู้สึกได้ว่ากฎต้องห้ามในนี้หายไปแล้วจริงๆ กฎต้องห้ามที่เคยกดทับพลังในร่างของนางหายไปแล้ว และตอนนี้พลังของนางก็ กำลังค่อยๆ พรั่งพรูขึ้นมา เพียงแต่นางเก็บเงียบไว้ไม่ให้ใครสังเกตเห็น
“ดูเหมือนจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วจริงๆ” นางพึมพำ จากนั้นก็เดินไปรอบๆ ฝีเท้าไม่เร็วหรือช้าเกินไป เหมือนกำลังครุ่นคิดเรื่องบางอย่าง ผ่านไปเนิ่นนาน นางจึงหันมาพูดกับพวกเขาว่า “ “ข้าแนะนำว่าให้พวกเจ้าไปจากที่นี่ก่อน ออกจากการฝึกฝนกลางคันไปเสีย”
ทุกคนตะลึง “ทำไมเล่า? เพราะมีสัตว์เทวะโบราณปรากฏตัวขึ้นน่ะหรือ?”
เฟิ่งจิ่วมองพวกเขาแวบหนึ่ง ก่อนตอบว่า “เพราะในนี้มีอันตรายเพิ่มขึ้นไม่ใช่เพียงหนึ่งระดับ วรยุทธ์ระดับกำเนิดวิญญาณยากจะเอาชีวิตรอดได้ โดยเฉพาะเมื่อกฎต้องห้ามหายไปแล้ว สัตว์ เทวะที่แข็งแกร่งมากจะไม่ถูกกักขังอยู่ในส่วนลึกอีก แต่พวกมันจะออกหาอาหารไปทั่วดินแดนลับ หากไม่ระวัง อาจตายอย่างไร้ศพได้เลยทีเดียว”
ทุกคนได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ แต่กลับไม่อยากไปจากที่นี่ง่ายๆ
