ือคนเฝ้าเวรยามไว้เพียงสองคน ส่วนคนอื่นก็พักผ่อนต่อ
ศิษย์สำนักเมืองมรกตสิบกว่าคนหยุดวิ่งเมื่อหนีจนไม่รู้จะหนีไปทางไหนแล้ว พวกเขาพูดอย่างเหนื่อยหอบ “ทำไมพวกนั้นไม่เป็นอะไรเลย? ทั้งที่ยานั่นสามารถทำให้พวกเขาหมดสติได้แท้ๆ แต่พวกนั้นกลับแสร้งทำเป็นเหมือนหมดสติ?”
บางคนก็นั่งลงบนพื้น สายตาไหวระริก ก่อนถามว่า “พวกเจ้าว่า ศิษย์พี่หลี่ตกอยู่ในกำมือคนพวกนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยังจะเป็นอย่างไรได้อีก? ก็คงถูกยึดของมีค่าไปหมดตัว เดาว่าคงถูกบีบป้ายหยกเคลื่อนย้ายเพื่อส่งตัวออกจากดินแดนลับด้วย” ชายคนหนึ่งพูดขึ้น พูดจบ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ย “ข้าคิดว่าในกลุ่มศิษย์สำนักดาราครามเซียนจะต้องมีคนเชี่ยวชาญเรื่องยาอยู่แน่ๆ ไม่อย่างนั้นพวกนั้นไม่มีทางรู้ว่าพวกเราเล่นอุบายเช่นนี้”
“ถึงสำนักเมืองมรกตของเราจะมีคนชำนาญยาจำนวนมาก แต่พลังของเราก็ไม่ได้อ่อนด้อย แต่เมื่อเทียบกับพวกนั้นแล้วกลับยังสู้ไม่ได้ ศิษย์สำนักดาราครามเซียนร้ายกาจขนาดนั้นทุกคนเลย หรือ?”
ศิษย์คนหนึ่งพูดอย่างลังเล “เหมือนข้าจะรู้จักสองคนในนั้นนะ”
คนอื่นๆ หันมามองเขาทันที “สองคนไหน?”
“สองคนที่เป็นผู้นำนั่นอย่างไร ที่ก้าวออกมาก่อน
