ต่างจากเฟิ่งจิ่วที่ไม่ได้ทำอะไรเลยตลอดทาง นางเพียงแต่เก็บยาทิพย์จำนวนหนึ่ง แม้ไม่ใช่ยาทิพย์ที่หายาก แต่ล้วนเป็นยาทิพย์ที่ต้องใช้ตลอด
เผยจื่อเซวียนร่วมมือกับคนในกลุ่มสังหารสัตว์ร้ายตัวหนึ่งที่โจมตีพวกเขา หลังสังหารเสร็จก็กวาดตามองรอบๆ เขาเห็นมู่จิ่วนั่งเก็บยาทิพย์อยู่ไม่ไกลอีกแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะเดินไปถาม “มู่จิ่ว พวกนี้ล้วนเป็นยาทิพย์ที่หาได้ทั่วไป เจ้าจะเก็บกระทั่งยาทิพย์พวกนี้ไปทำไมกัน?”
เฟิ่งจิ่วมองหน้าเขา ยิ้มตอบว่า “แม้จะหาได้ทั่วไป แต่กลับได้ใช้ตลอด เจ้าดูอย่างสมุนไพรนี่สิ มันเป็นยาทิพย์ที่ใช้ห้ามเลือด ใช้รักษาบาดแผลจากมีดดาบได้เป็นอย่างดี ข้าเก็บรวบรวมไว้ก่อน หากมีเวลาก็จะสามารถปรุงยาชั้นดีได้ขวดหนึ่งเลยทีเดียว”
อธิบายจบ เฟิ่งจิ่วยิ้มบอกกับเผยจื่อเซวียนอีกว่า “อีกอย่าง ไม่มียาตัวไหนเทียบฤทธิ์ของมันได้เลยล่ะ”
“เจ้าไม่สนใจสัตว์ร้ายหรือ?” เผยจื่อเซวียนเห็นเขาเอาแต่เก็บสมุนไพร กลับไม่เห็นเขาสังหารสัตว์ร้ายอีก พวกเขาจะแบ่งเหยื่อที่ล่ามาได้ให้ เขาก็ปฏิเสธ
“ต่างคนต่างหาสิ่งที่ตนเองต้องการ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่ได้ออกแรงเลย” นางยิ้มตอบ ก่อนจะเก็บสมุนไพรต้นนั้นใส่ห้วงมิติ
“ข้าเจอต้นผลไม
