รับของพวกนี้ไว้
“ทุกคนล้วนมีส่วนช่วย ข้าได้ของดีมาสองอย่างแล้ว อย่างไรก็ไม่ควรเอาของดีๆ มาครองไว้หมด” นางยิ้มๆ ก่อนบอกพวกเขาอีกครั้งว่า “พวกเจ้ารีบแบ่งกันเร็วๆ จะได้ไม่มีใครมาแย่งไปอีก”
มู่หลิงกับเผยจื่อเซวียนมองหน้ากันแวบหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า “ก็ได้ อย่างนั้นพวกข้าสองคนเป็นคนแบ่งก็แล้วกัน!”
พวกเขาสองคนแบ่งหนังมังกรให้ทุกคนคนละแผ่น จากนั้นก็เก็บรวบรวมของมีค่าที่เหลือให้หมด สุดท้ายก็เผาศพของมังกรหนังเหล็กที่เหลืออยู่
เมื่อเปลวเพลิงลุกไหม้ ใช้เวลาเพียงไม่นานมังกรหนังเหล็กที่มีขนาดตัวมหึมาก็เหลือเพียงเถ้าถ่าน
เพราะสัตว์ร้ายที่คุ้มครองอาณาเขตแถบนี้ถูกสังหาร ที่นี่จึงถือว่าเป็นพื้นที่ปลอดภัย พวกเขาจึงไม่รีบร้อนเดินทางจากไป ตั้งใจว่าจะค้างคืนที่นี่ แล้วค่อยออกเดินทางในวันต่อไป
“ข้าไปเดินดูรอบๆ หน่อย ดูว่ามียาทิพย์อะไรให้เก็บบ้างหรือไม่ พวกเจ้าพักผ่อนอยู่นี่ก็แล้วกัน! ข้าไปไม่นานก็กลับมา” เฟิ่งจิ่วบอก เตรียมจะออกไปเดินดูรอบๆ เพื่อเก็บยาทิพย์สั กหน่อย
“พวกข้าไปกับเจ้าก็แล้วกัน!” กวนเยว่กับหลินอวี่ซือลุกขึ้น
“ไม่ต้องหรอก พวกเจ้าพักสักหน่อยเถอะ! วางใจเถิด ข้าจะกลับมาก่อนฟ้ามืด”
พวกมู่หลิงจึงบอกว่า
