นๆ พลันได้สติ รีบล้อมวงเข้าไป “ลงมา! นี่เป็นเหยื่อที่พวกข้าล่ามาได้!”
ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายประจันหน้ากัน กลุ่มคนที่ยืนอยู่หน้ามังกรหนังเหล็กจ้องพิจารณาพวกมู่หลิง ก่อนจะหัวเราะขึ้นมา “ของพวกเจ้า? เหลวไหล! อย่างพวกเจ้าไม่กี่คนน่ะหรือจะสามารถ ฆ่ามังกรหนังเหล็กตัวนี้ได้?”
ผู้พูดมองพวกเขาด้วยหางตา พูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่ “ยิ่งไปกว่านั้น พวกข้าเป็นคนเจอมัน เท่ากับว่ามันเป็นของพวกข้า ดูสิใครจะกล้าแย่ง เฮอะ!”
“พวกเจ้าทำเกินไปแล้วกระมัง!” มู่หลิงจ้องหน้าพวกเขา พูดเสียงเข้มว่า “ไม่ใช่พวกข้ามาแย่งพวกเจ้า แต่เป็นพวกเจ้าต่างหากที่คิดจะแย่งเหยื่อของพวกข้า”
“แล้วอย่างไร?” ศิษย์กลุ่มนั้นมองมู่หลิง “อยากได้มังกรหนังเหล็กตัวนี้หรือ? พวกเจ้าสู้พวกข้าได้หรือไม่เล่า?” ขณะพูด เขาชำเลืองมองลูกศิษย์สิบกว่าคนนั้นแวบหนึ่ง
“นั่นสิ พวกเจ้าสู้พวกข้าได้หรือไม่? กล้าแย่งเหยื่อของพวกเรา? อยากตายรึ?”
“ฮ่าๆ หากพวกเจ้ากล้าสู้กับพวกข้า ก็อย่าหาว่าพวกข้าไม่ออมมือก็แล้วกัน!”
“ไม่อยากถูกซ้อมก็รีบไสหัวไป ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”
คำพูดของคนกลุ่มนั้นทำให้พวกมู่จิ่วสีหน้าย่ำแย่ลงทันที อีกฝ่ายมีกันสิบแปดคน หนำซ้ำแต่ละค
