ักงันไป อดไม่ได้ที่จะหันไ ไปมองเด็กหนุ่มที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวอย่างตกตะลึง
เห็นพวกเขามองมาที่นาง เฟิ่งจิ่วครุ่นคิดก่อนจะถามขึ้นว่า “พวกเราควรไปหาพวกกวนเยว่หรือไม่? พวกเขาไปนานแล้วก็ยังไม่กลับมา ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น”
กวนเยว่กับอีกสองคนที่ไล่ตามคนกลุ่มนั้นไป ตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา นางเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะอย่างไรทางนั้นก็มีงูสี่ขาหน้ายิ้มคอยเฝ้าอยู่ หากพวกเขาห้ามเหล่าศิษย์กล ลุ่มนั้นไว้ไม่ทัน แล้วถลำเข้าไปในเขตของงูสี่ขาหน้ายิ้ม เกรงว่า…
ได้ยินอย่างนั้น หลินเฉิงจิ่นพลันหน้าเปลี่ยนสี นึกถึงน้องสาวที่อยู่ทางนั้นจึงรีบพูดขึ้นมาว่า “พวกเรารีบไปดูกันเร็ว!”
“ไป!” ทุกคนขานรับ ขณะที่กำลังจะออกไปตามหา ก็เห็นหลินอวี่ซือกับกวนเยว่ประคองปี้ข่ายจือกลับมาทางนี้
“ท่านพี่! ศิษย์พี่ใหญ่! ศิษย์พี่ซ่าวถูกงูสี่ขาหน้ายิ้มกัด ทำอย่างไรดี? ทำอย่างไรดีเจ้าคะ?” หลินอวี่ซือเห็นพวกเขาก็รีบตะโกนเรียก เวลานี้นางร้อนใจจนขอบตาแดง จิตใจสับสนแตกต ตื่น
นอกจากพวกเขาสามคนแล้วก็ไม่เห็นคนอื่นอีก ทุกคนสีหน้าหนักอึ้ง รีบเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ช่วยประคองคนเจ็บนั่งใต้ต้นไม้ ปี้ข่ายจือในเวลานี้ริมฝีปากดำคล้ำไม่มีสติ
“พวกเราป้อน
