หากข้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็นมังกรหนังเหล็กที่เคยมีคนพูดถึงกันแต่ก่อน! สัตว์เทวะระดับห้า!” มู่หลิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มองเจ้ ายักษ์ตัวนั้นด้วยสีหน้าตึงเครียด
“มังกรหนังเหล็ก? สัตว์เทวะระดับห้าที่ฟันแทงไม่เข้าน่ะหรือ?” กัวจื่อฉีตะลึง สีหน้าดูย่ำแย่ขึ้นมาทันที
“ถูกต้องแล้ว” มู่หลิงพยักหน้ายืนยัน
“ทำอย่างไรดี? หากเราเผชิญหน้ากับมันจะมีโอกาสชนะเท่าไร?” หลินอวี่ซือมองพวกเขา “ถ้าพวกเราร่วมมือกันจะสู้ได้หรือไม่?”
“เรื่องนี้พูดยาก” มู่หลิงตอบ ก่อนจะเห็นศิษย์กลุ่มหนึ่งจำนวนสิบกว่าคนพุ่งตัวมาทางนี้ เขาเพ่งมอง พบว่าเป็นศิษย์ร่วมสำนักของพวกเขา
“วิ่งเร็ว!”
ลูกศิษย์พวกนั้นเห็นพวกเขาแล้ว ตะโกนส่งเสียงมาทางพวกเขาจากที่ไกลๆ ในขณะที่เท้าก็ไม่ได้หยุดวิ่งเลย แต่กลับยิ่งเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนไหว “เจ้านั่นคือมังกรหนังเหล็ก! พวกเรา าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน! ไม่อยากตายก็รีบหนีไป!”
พวกมู่หลิงยืนตะลึงงัน กระทั่งเห็นศิษย์กลุ่มนั้นวิ่งไปทางฝูงงูสี่ขาหน้ายิ้ม สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที “วิ่งไปทางนั้นไม่ได้นะ! กลับมาเร็ว!”
แต่ทว่า กลุ่มคนสิบกว่าคนที่กำลังแตกตื่นไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไร พวกเขาคิดเพียงว่าจะสลัดเจ้าสัตว์ร้าย
