เป็นลูกศิษย์ตระกูลมู่ ดูแลเจ้าเป็นเรื่องที่ข้าสมควรทำอยู่แล้ว มาเถอะ! ต ตามคิดข้าอย่าวิ่งไปไหน” เขาสั่งเสียงเข้ม ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ
เฟิ่งจิ่วเดินไปยืนข้างเขาอย่างจำใจ
ด้วยเหตุนี้ นอกจากศิษย์แซ่เฉินสี่คนที่รู้สึกประหลาดใจ คนอื่นกลับไม่ได้พูดอะไร อย่างไรเสียพวกเขาก็ได้รับคำสั่งจากท่านอาจารย์ให้ดูแลมู่จิ่วอย่างดี ไม่ให้เกิดอะไรขึ้นกับเขา
แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดท่านอาจารย์จึงได้ให้ความสำคัญกับมู่จิ่วนัก แต่ในเมื่อท่านอาจารย์สั่งแล้ว พวกเขาย่อมต้องทำตาม
พวกเขาเดินหน้าอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าว เพียงสายลมเบาๆ พัดผ่านใบหญ้าก็สามารถทำให้พวกเขาตระหนกได้ ทว่าหลังจากเดินมาได้ระยะหนึ่ง รอบด้านก็ยังคงเงียบงัน ไม่มีอันตรายใด นั่นท ทำให้พวกเขาถอนหายใจออกมา
เฟิ่งจิ่วมองไปรอบๆ พบว่าแถวนี้มียาทิพย์มากมาย ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “แถวนี้มียาทิพย์ ข้าจะไปเด็ด พวกศิษย์พี่นั่งพักเถอะ!”
ทุกคนพยักหน้า ตั้งแต่เข้ามาก็ถูกฝูงงูสี่ขาหน้ายิ้มไล่ล่า ในเมื่อที่นี่เงียบสงบ อย่างนั้นก็นั่งพักสักครู่ก็แล้วกัน! ไม่อย่างนั้นหากต้องคอยตื่นตัวตลอดเวลาเช่นนี้ร่างกายคงรับไม ม่ไหว
“มู่จิ่ว เจ้าจะเด็ดยาทิพย์หรือ? พวกข้าไปกับเจ้าก็แล้ว
