ม่ใช่เด็กเสียหน่อย ดูท่าทางเจ้าสิ ใกล้จะเป็นเหมือนยายแก่ขี้บ่นไปแล้ว” ชายแซ่เฉินที่อยู่ข้างๆ พูดหยอกขึ้นมา
กัวจื่อฉียิ้มๆ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เดินตามเฟิ่งจิ่วเงียบๆ คอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบด้านไปด้วย
กลุ่มคนสิบสามคนพูดคุยไปด้วยขณะเดินทาง ทันใดนั้น มู่หลิงกับเผยจื่อเซวียนที่เดินนำอยู่ด้านหน้าหยุดเดินและส่งสัญญาณมือ คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รีบยืนล้อมกันเป็นวงกลมโดยหันหลัง งชนกัน หันหน้าออกด้านนอก
“สวบสาบๆ”
เสียงสวบสาบดังออกมาจากในป่าทึบ เหมือนจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หนำซ้ำยังมุ่งหน้ามาทางนี้ พอได้ยินเสียงนั้น ทุกคนสีหน้านิ่งงัน “นั่นเสียงอะไร? งูหรือ?”
“ไม่ใช่งู เหมือนจะมีบางสิ่งแหวกหญ้ามุ่งหน้ามาทางนี้” กัวจื่อฉีเอ่ย เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายบางอย่าง “ข้ารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ! พวกเราแยกย้ายกันเร็วเข้า!”
“ยังไม่เห็นเลยว่าเป็นตัวอะไร จะแยกย้ายกันได้อย่างไร? อย่างน้อยก็ต้องดูให้รู้ก่อนว่าเป็นอะไร” ชายแซ่เฉินว่า ก่อนจะบอกพวกเขาว่า “ข้าจะไปดูข้างหน้า”
เอ่ยจบ เขาเดินออกจากกลุ่ม แหวกหญ้าเดินไปข้างหน้า ทว่าในเสี้ยวนาทีที่เขาแหวกหญ้าออกกลับมีบางสิ่งพุ่งเข้ามา เขาตกใจกรีดร้อง พลันซัดฝ่ามือลมใส่โดยสัญชาตญ
