างเป็นถึงอาจารย์ของพวกเขา! ตอนนี้กลับดีนัก ต้องเรียกลูกศิษย์ของพวกเขาว่าศิษย์พี่ ยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว
“ศิษย์น้อง” ทั้งสี่คนพยักหน้าเล็กน้อย
“อะแฮ่ม”
ซื่อเชวียกระแอมเบาๆ ก่อนจะแนะนำเป็นคนต่อไป “มู่จิ่วเอ๋ย นี่คือเหล่าลูกศิษย์ของข้า เจ้าไม่ต้องเรียกพวกเขาว่าศิษย์พี่ เรียกชื่อพวกเขาเฉยๆ ก็ได้”
ซื่อเชวียเอ่ย ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้ลูกศิษย์ทั้งสี่ของตนเอง “แนะนำตัวตนเองเสีย”
“ข้าชื่อเผยจื่อเซวียน”
“ชื่อหลินเฉิงจิ่น พี่ชายของอวี่ซือ” ชายหนุ่มยิ้มเอ่ย ขณะพูดยังหันไปมองน้องสาวของตนเอง
“ข้าชื่อปี้ข่ายจือ”
คนสุดท้ายเป็นหญิง นางพูดเสียงเบา “ข้าชื่อกวนเยว่ ต่อไปมู่จิ่วเรียกชื่อพวกข้าเฉยๆ ก็พอ”
“ได้” เฟิ่งจิ่วรับคำ
“เอาล่ะ ตอนนี้ก็ได้เจอกันแล้ว มู่จิ่ว เจ้ากลับไปฝึกวรยุทธ์ที่ถ้ำเถอะ!” มู่ซินกำชับเสียงขรึม สั่งให้เฟิ่งจิ่วกลับไป
“ขอรับ” เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ นางพยักหน้าให้ทุกคนเล็กน้อย ก่อนจะกลับไป
“พวกเจ้าทุกคน พักนี้ก็ตั้งใจฝึกฝนให้มากขึ้นด้วย สิ่งของที่ต้องเตรียมก็จงเตรียมให้พร้อม ยังมีเรื่องที่เพิ่งกำชับพวกเจ้าเมื่อครู่ เมื่อเข้าไปข้างในแล้วจะต้องดูแลมู่จิ่วให้ดี” มู่ซินพูดย้ำอย่างไม่ค่อยวางใจนัก
ลูกศิษย์ทั้งแปดชะ
